ඉඳිආප්ප කතාව…!

img_20160915_183341

“අනේ තාත්තෙ අදත් ඉඳිආප්පද? මට බෑ හැමදාම ඉඳිආප්ප කන්න.”

තුං දවසක් එක දිගට රෑට ඉඳිආප්ප කාල හතර වෙනි දවසෙත් රෑට තාත්ත ඉඳිආප්ප පිටි අනනකොට මං නහයෙං අඬනව.

“එහෙනං චූටි පුතාට කන්න  දවල් බත් ඇති…”

මගෙ අඬෝවැඩියාව අහං ඉන්න බැරි තැන අම්ම මට මතක් කරනව.

ඔක්කොමත් හරි කෑවෙ නැතත් තාත්ත මට දෙනව ආ මෙන්න පුරුදු වෙනව කියල ඉඳි ආප්ප මිරිකන්න..

ඔය ඉඳිආප්ප තැම්බිල්ලෙ එපාම වෙන ටික තමා අර කෑලි දෙකේ වංගෙඩියෙං ඉඳිආප්ප මිරිකන එක. ඒ කාලෙ ඉතිං මං ඉඳිආප්පයක් මිරිකල විනාඩියක් හති අරිනව කියල තාත්ත හිනා වෙනව.

ඉස්සරම ඒ කියන්නෙ දැං වගේ ඉඳි ආප්ප පිටි පැකට් කඩේ ගන්න නැති කාලෙ අපේ ගෙදර සතියකට වතාවක් අපි ඉඳි ආප්ප පිටි තැම්බුව.

ඒ කියන්නෙ පාං පිටි පිට්ටු ගොට්ටෙ දාල ස්ටීමර් එක ඇතුලෙ තියල පැයක් විතර තම්බනව. අපේ පැතිවල තියෙනව පිටි තම්බන්ඩම වියපු ගොටු. ඒක කිරි ගොටුව කියල අපි කියන පොල් කිරි පෙරන වේවැල් ගොටුවට වඩා කෝණාකාර බවින් අඩු, කට පැත්තෙන් තරමක් මහත ගැටියක් තියෙන ගොටුවක්.

එතකොට ලිපෙන් බෑවාම එලියට එන්නෙ පිට්ටු ගොට්යෙ හැඩේට පිටි ගුලියක්.. ඕක නිවෙනකල් තියන්න බෑ.. කැට ගැහෙනව.

ඊට කලිං උණු උණුවෙන්ම පොඩි කරන්න ඕනෙ.. අන්න ඒකට මං හරි ආසයි.. මං කරන්නෙ පිහියක් අරං ඒ පිටි කැටේ කෑලි කපනව. ඒක හරියට පිහියකින් චීස් කපනව වගේ.

ඊට පස්සෙ යාන්තං නිවුනම අතින් පොඩි කරල පෙනේරෙන් හලනව. ඒ පිටිවලට ගානට උණු වතුර දාගෙන තමා ඉඳිආප්පවලට පිටි අනන්නෙ..

පිටි ඇනිල්ලත් එක්තරා සාස්තරයක්. වතුර රස්නෙ වැඩි වුණත් අඩුවුණත් ඉඳි ආප්ප අවුල් වෙනව. ඒ විතරක් නෙවෙයි වතුර වැඩි වෙලා පිටි දියාරු වුණොත් මිරිකන්න ලේසි වුණාට ඉඳි ආප්ප හයියයි. වතුර ගාණට දාල භාජනේ නොඇලෙන පදමට ඇනුවාම මිරිකන්න අමාරු වුණත් ඉඳි ආප්ප ගාණට තියෙනව.  අනික අපේ තාත්ත මිරිකන්නෙ අර කඩවල තියෙන අස්සෙං අහස පේන ඉඳි ආප්ප නෙවෙයි.

තාත්ත නං හෙමිං රවුං පහක් මිරිකනව එක ඉඳිආප්පෙකට. ඉඳි ආප්පෙ නිකං තාප්පයක් වගෙ වෙන්ඩ

“කෙල්ලෙ ඹලයි තාත්ත මිරිකන මිරිකන ඉඳිආප්ප පහක් කන්න හොදි පීරිසියක් ඕනෙ” කියලයි අත්ත කිව්වෙ ඉස්සර.

ඉඳිආප්ප කන්ඩ කිරිහොදි, අල හොදි, එක්කො පරිප්පු හොදි. පොල් සම්බෝලයක් වරදින්නෙ නෑ. ඒ විතරක් නෙවෙයි, මාලු මිරිසට හොද්දක් හෝ වෙන මාංශයක් තිබුණත් තම්බපු බිත්තරයක් වරද්දන්නෙ නෑ.

මම කොහොමත් පාංපිටි ඉඳිආප්ප කන්න ආස නෑ.

ආච්චිඅම්ම ඉන්න කාලෙ නං කලින්ද පෙ‍ඟෙන්න දාපු කැකුලු හාල් වංගෙඩියෙ කොටලල තාච්චියක දාල ගාණට බැදල අරන් ඉඳි ආප්ප හැදුවම මං ආසයි.

තාත්ත ඉඳිආප්ප හදන්න පුරුදු වෙලා තියෙන්නෙ ආච්චි අම්ම ඉස්සර අත්තගෙ තේ කඩේ තියෙන කාලෙ පාන්දර ඉඳිආප්ප හදන්න උදව් වෙලාලු. ආච්චි අම්මා ඉතිං ඉඳි ආප්ප, බත්, රොටී වගෙ එක එක කෑම ජාති හදල උදේට කඩේට එක අයට වෙලඳාම් කරනවලු. ඉතිං උදේට වැඩ බොහොමයක් තියෙන්න ඇති. දැං අපි මේ වේලක් උයාගන්නත් අඩුම ගානෙ පැය බාගයක් වැය කරනවනෙ.

එහෙව් එකේ කෑම ජාති ගාණක් හදල එව්වට තව හොදි මාලුපිනිත් උයන්ඩ ඕනෙ නෙ. මට මතකයි ආච්චි අම්මා ඉඳි ආප්ප මිරිකද්දි බොහොම පිරිමැස්මෙන් කරන්නෙ.

තාත්ත වගේ ඕසෙට මිරිකන්නෙ නෑ. ආච්චිඅම්ම ඉඳි ආප්පෙකට සාධාරණ ප්‍රමාණයක් පිටි වැටෙන විදියට තමයි මිරිකන්නෙ.

තාත්තා උයද්දි අත් උදව්වට මාව අල්ලගන්න හරිම රුසියා.

“හා ලොකු බල්ල මෙහෙ වරෙං. මේ ලූණු ටික සුද්ද කරපං. ඉඳි ආප්ප තට්ටු ටික පේලියට තියපං” කියල අණක් දෙනව වගෙ දැනෙන්නෙ නැතුව ඒක කරන්න එයා දන්නව.

මම නං උදව් කරන්න යන්නෙ වෙන දේකට නෙවෙයි. වෙන වැඩකට. තාත්ත ඉඳි ආප්ප මිරිකල ඉතුරු වෙන පිටි ටික එකතු කරල සීනි චුට්ටකුත් දාල බෝලයක් හදල ඒක රවුමට වඩනව. ඊට පස්සෙ ඒක පරිස්සමට තියනව තැම්බෙන්ඩ තියන්ඩ යන ඉඳි ආප්පයක් උඩින්.

ඒක තැම්බෙන්න තියන්නෙ ඉතිං අන්තිම වඩියට නෙ. දෙනකල් ඉතිං ඉවසිල්ලක් නෑ මට.

ඒ කටේ ඇලෙන, පැණිරස තලිය මහ ලොකු රහක් නැති වුණාට ඕකට මං හරි කැමතියි. ඒ හන්ද තාත්ත කියන වැඩ කරල දෙන්න මං ඕනෙ වෙලාවක ඉස්සරහට පැන්න.

‍හෙමින් හෙමින් අපි ලොකු මහත් වුණාට ආච්චි අම්මයි අත්තයි වයසින් වගෙම ගතින් වැහැරුණා.. ඉතිං ඉඳිආප්ප ආප්ප කන්ඩ පිටි මල් වගේ කෙටිල තියෙන්න ඕනෙ කිය කියා හිතේ හයියට හවුලෙ පිටි කෙටුවට පහු වෙද්දි දෙන්නට හිතේ හයියත් නැති වුණා. හෙමින් හෙමින් ගෙදර මුලුතැන්ගෙයි මූලිකකම අම්මට ලැබුණ.. ආච්චිඅම්ම පුංචි පුංචි වැඩ කරලදීල උදව් වුණා.

ඒ වෙද්දි ගංගොඩේ වෙල් යායට කලින් මුස්ලිම් ගෙදරක ඇඹරුම්හලක් දාල තිබුණ. අම්ම හාල් දියේ දාල ගොඩ අරන් මෝලට ගිහින් කොටාගෙන එන්න පටන් ගත්ත. එදිනෙදා ගලේ අඹරපු කහ මිරිස් තුනපහ ගුලි තුනක් වැරදුනේ නැති අපේ ගෙදරත් කලමනා වේලල බැදල මෝලට ගෙනිහිං කුඩු හදාගෙන එන්න ගත්ත එක ගැන නං ආච්චි අම්මගෙ ඒ හැටි මනාපයක් තිබුණෙ නෑ.. ඒත් උයන පිහන වැඩවලට යන කාලය අවම වෙන තරමට අලුත් පරම්පරාව ගලේ තුනපහ අඹර අඹර ඉන්ඩ කැමති වෙන්නෙ නෑ කියල ආච්චි අම්මට තේරිලා තිබුණ. ඒ හන්ද උන්දැ නිහඬ වුණා.

ලස්සන තැඹිලි පාට කහ මදයක් තිබුණ ගං බිත්තර වෙනුවට ෆාම් බිත්තරත්, කරවල සහ වෙල් මාලු වැඩියෙන් කාල, කලාතුරකින් ගෙනල්ල උයපුවාම කට රිදෙනකල් හපන්න වුණ ගම් කුකුල් මස් වෙනුවට නිතර දෙවේලෙ බ්‍රොයිලර් කුකුල්මසුත් ගෙවල්වල නිතර ඉදෙන්න ගත්ත. ඉරිද පොලට ගිහිං සතියටම බඩු ගෙනාව ගම ඇතුළෙ මිනිස්සුත්, මොකට ඒ හැටි වදවෙනවද කියල හිතල ලඟ පාත ඔක්කොම ජාති තියෙන කඩේට නිතර එන්න ගත්ත. අත් කැඩෙනකල් බර උස්සං එන එකේ වාසිය සතියට දෙවතාවක් ගංගොඩේ ඉඳල පයිං හරි ත්‍රී විල් එකක හරි පාරට එන එකේ ලේසියෙන් වැහුණ.

ඉඳිආප්ප හදන්නම විශේෂයෙන් නිෂ්පාදනය කරපු පිටිවර්ගත් වෙළෙඳපොලට එන්න ගත්තම අපේ ගෙදරත් කිරල ගන්න පුලුවන් ඒ පිටි ගෙනල්ල ඉඳිආප්ප හැදුව මට මතකයි. ඒ ඉඳිආප්ප කන්න තරං කල් ආච්චි අම්මත් අත්තත් දෙන්නම අපි අතර හිටියෙ නෑ.

තාත්තත් යන්න ගියාම ඉඳිආප්ප අපේ ගෙදර නොහැදෙනම දේ වුණා. අපිත් ඉගෙන ගන්න ගිහිං කොළඹ තාවකාලිකව පදිංචි වෙලා පස්සෙ කසාද බැඳල ස්ථිරවම පදිංචි වුණ හන්ද අම්මගෙ ඉවුම් පිහුම් බොහොම අවම වුණා.

ඒ නිසා අපි ගෙදර යන දවසක අම්ම ගංගොඩේ කුසුම නැන්දගෙන් හාල් පිටි ඉඳිආප්ප ඇනවුම් කරල එයාගෙ ස්වයං රැකියාවට අත දුන්න.

අපේ ගෙදර තිබුණ කෑලි දෙකේ ඇලුමිනියම් ඉඳිආප්ප වංගෙඩියෙන් අත කැඩෙනකල් ඉඳිආප්ප මිරිකල පුරුදු මට පෙම්බරයගෙ අම්ම උන්දැ ලඟ තිබුණ කරකවල වක්කරන පිත්තල වංගෙඩියක් දෑවැද්දට දුන්න. ඒ හන්ද ඒ කාලෙ අපි දෙන්න නිතර ඉඳිආප්ප හැදුව..

ඒ කියන්නෙ මං හැදුව. පෙම්බරය එව්ව කාල මට උදව් කළා.

අපි උත්තරාර්ධගෝලීය කොදෙව්වක ඉඳල දක්ෂිණාර්ධගෝලෙ කොදෙව්වකට සංක්‍රමණය වෙද්දි සිරිතට වගේ ඉඳිආප්ප වංගෙඩියක් හා තට්ටු ටිකක් අරං ආව. අම්මගෙ පරණ වංගෙඩිය අරං එන්න දුක හිතුණ මට. ඒ විතරක් නෙවෙයි අර කෑලි දෙකේ වංගෙඩියෙන් මිරිකල උද්දච්ච වෙච්ච හිත කිව්වෙම ඒ ජාතියෙ වංගෙඩියක්මයි ගෙනියන්න ඕනෙ කියල.

ඒත් ඒ හිතට කල්පනා වුනේ නෑ අපි අපේ අම්මලට වඩා ඉක්මණට ගතින් වැහැරෙන, ශක්තියෙන් හීන වෙන පරම්පරාවක් නේද කියල..

අම්මලට කලිං අපිට අතපය කැක්කුං එන්නෙ හරියට අපි අම්මල කළා වගෙ දවස ගානෙ දර පලල, වතුර ඇදල නං තව කමක් නෑ.

මෙහෙ තියෙන ලංකාවෙ කඩවලට ගියාම අලිය ක්‍රීම් සෝඩාවල ඉඳල, පුහුල් දෝසි දක්වා සියලුම පැණි රස කෑම ඕනෙ වෙන, යන කොයිම වෙලාවකවත් කඩේ උම්බලකඩ නැති එක ගැන දුක් වෙන, නවසීලන්තෙ උද්‍යානෙක ඇරෙන්න පොල් ගහක් බේතකට නැති එක ගැන කණිපින්දං කියල ඉවරයක් නැති පෙම්බරයට අලුත් බලාපොරොත්තුවක් ආව ඔය ඉඳිආප්ප වංගෙඩිය දැකපු පාර. ඉතිං  ලංකාවෙ කඩේ ඉඳිආප්ප පිටි පැකට් දැකල උන් හිටි තැන් අමතක වෙලා කඥ්ඥං හැමදාම ඉඳි ආප්ප කියල මුන්දැ මං පිටි පැකට් දෙකක් අරගත්තම මූණ ඇද කරල තව පහක් කූඩෙට දාපි.

ඒත් හවුලෙ මිරිකලත් අර වංගෙඩියෙං ඉඳිආප්ප දහයක් මිරිකුවාම අතේ කැක්කුමට පැය කාලක් හති අරින්න වෙන හන්ද අපි දෙන්නගෙ ඉඳිආප්ප හැදිල්ලේ ශීඝ්‍රතාව අඩු වෙමින් යන්න ගත්ත.

ඒ මදිවට එක දවසක් මං සැරෙන් සැරේ අනන්න කම්මැලිකමට පිටි පැකට් එකක්ම එක පාර අනාගෙන ඉඳිආප්ප පහක් මිරිකන්න වුණේ නෑ.. වංගෙඩියෙ හිල් තියෙන තට්ටුවත් එක්ක පල්ල ගලවගෙන මිරිකමින් හිටිය ඉඳි ආප්පෙ උඩට වැටිච්චි.

හිතට ආව ආවේගෙට ඉඳිආප්ප වංගෙඩිය උණු වෙලා යන්න  තරං රස්නෙට ඒ දිහා රවල බලපු මං කෙලින්ම ඒක අරං ගිහිං රිසයිකල් බින් එකට අතෑරිය.

පෙම්බරය ආවම කේලමත් කිව්ව.

“අපි අම්මට කතා කරල බලමු. එයා සමහර විට කියයි ඕකට කරන්න දෙයක්.”

“ඕනෙ නෑ… මං ඒක විසි කළා. ලංකාවට යන කෙනෙක්  අත කරකවන වංගෙඩියක් ගෙන්න ගන්න ඕනෙ අප්පා.. මේක කරන්න බෑ.”

මං එහෙම කිව්වම අචේතනික වස්තු එක්ක තරහ ගන්න මගෙ නාට්‍යමය ඉතිහාසෙ දන්න පෙම්බරයගෙ කටත් ඇරිල බකස් ගාල හිනාවකුත් පැන්න..

“එහෙම පල්ල යන්නෙ ඕකෙ ත්‍රෙඩ් බුරුල් ඇති.. නූලක් වගෙ එකක් ඔතල ආයෙ දවසක මිරිකල බලන්ඩ”

කියල පෙම්බරයගෙ අම්මගෙන් උපදෙස් ලැබුණම මට ආයෙමත් වංගෙඩියා ගැන දුක හිතුණ.

ඉතිං රෑම ගිහිං පිටි නාවර පෙරාගෙන හිටිය ඌව රිසයිකල් බින් එකෙං උස්සං ඇවිල්ල නාවල එහෙම තිබ්බ.

පෙම්බරයගෙ ටිකිරි මොලේ පාවිච්චි කරල අපි නූල් වෙනුවට ත්‍රෙඩ් සීල් එකක් ගෙනල්ල එතුවම වංගෙඩියගෙ අට අනූවක් හන්දිපත රුදා සුව වෙච්ච හන්ද තාමත් උන්දැ අපෙ ගෙදර වසනව. ඉඳල හිටල අමුත්තොත් එන දවසක ඉඳිආප්ප හදනව. ඒත් උන්න ගමන් රැස්පොට් පෙන්නනව.

අපි දෙන්නත් අරින්නෙ නෑ.. ඔතනව ගමකට ‍ත්‍රෙඩ් සීල්. ඔතල තද කරල ඔහෙ හිටු කියල වැඩ ගන්නව.

ඒත් උන්දැට නෑහෙන්ඩ වංගෙඩියගෙ රැස්පොට් බල බල ඉඳිආප්ප කන්ඩ මේ හැටි නැහෙන්ඩ බෑ කියල කණු කුණු ගාන මගෙ හිත කියනව ආයෙ ලංකාවට ගිය වෙලාවක හරි, යන කාට හරි කියල හරි කරකවන වංගෙඩියෙක්ව ගෙන්න ගත්තනං අහවරයි නෙ කියල.

 

එතකල් ඉතිං යාප්පුවෙං මේ වංගෙඩියව තියාගන්න වෙනව.. හන්දිපත් අමාරුවට බෙහෙත් බැඳල කරල..

නැත්තං අපි කලාතුරකිං හරි ඉඳිආප්පයක් කන්නෙ  කොහොමෙයි?

 

 

පින්තුරෙ මගෙ

 

 

Posted in Uncategorized | 17 Comments

දැන් ඉතින් අපේ තාත්තාට තනියක් නොවනු ඇත…!

16816_393203637428329_167764899_n

 

ට්‍රීං….. ට්‍රීං ට්‍රීං….

හවස් වරුවක අපේ ගෙදර දුරකථනය නාද වෙනව.

මං හෙලෝ කියනව..

හෙලෝ දුව, මං මේ සුනිල් මාම… අනේ.. මට පොඩි උදව්වක් කරනවද?

බෑ… ඔය උදව්ව මොකද්ද කියල ඉන්තේරුවෙන්ම දන්න හන්ද මං ගත්තු ගමන් කියනව…

අනේ….එහෙම කරන්න එපා… මට බ්‍රින්දාබනී සාරංග රාගයේ බඩා ඛ්‍යාල් එක ක්‍රමික් පුස්තක් එකෙන් ලියල තියනවද මං තව පැයකින් වගෙ එනව…

ඔය කියන්නෙ ඉන්දියානු ශ‍ාස්ත්‍රීය සංගීතයේ භාවිත වන ගීතයක් හින්දි භාෂාවෙන් ලියවුණු පොතකින් සිංහලට පරිවර්තනය කරල තියන්න කියල.

පොඩ්ඩක් ඉන්න… බ්‍රින්දාබනී සාරංග කිව්ව? මොකද්ද සුනිල් මාමෙ මං ඕක ඔයාට ගිය මාසෙද කොහදෙත් ට්‍රාන්ස්ලේට් කරල දුන්නනෙ.. කෝ ඒක?

හැමදාම ලියල දෙන එක නැති කරගන්න මේ මනුස්සය නං හැදෙන්නෙ නෑ…කියා හිතුනාම හීං තරහක් හිතට ඇවිල්ල මං බනිනව..

ඒක නැති වෙලානෙ… කොහෙද මේ ළමයි මගෙ මේසෙ ඇදල දානව නෙ… අනේ හොඳ දුව වගෙ ඒක ලියල තියන්න..

හෙනම අහිංසක තාලෙං එහෙම කිව්වාම ඉතිං මට නොකර ඉන්න හිතෙන්නෙ නෑ…

ඔය ලියල දෙන ඒව ෆයිල් කරගන්නකො මාමෙ.. නැත්තං සී ආර් පොතක් ගේන්න මං ඒකෙ ලියල දෙන්නං.. මං ඉතිං හැමදාම කියනව… වැඩක් නෑ…

ඉතිං මං ඒක  කොලේක ලියල තියනව…

ඔන්න ඉතිං සුනිල් මාම හැන්දෑවෙ පන්ති ඉවර වෙලා පරණ මෝටර් බයිසිකලේ එනව. ඒ ඇවිල්ල දොර ලඟ ඉඳල කෑ ගහනව

රුක්මනී අක්කා…. කියල

අර ගීතය අරං යන්න ආවට ඇවිල්ල තේත් බීල, තව තාත්ත ඇවිල්ල හිටියොත් කයියකුත් ගහල, තාත්ත ඩෝල්කී එක ගහද්දි හාමෝනියම් එකෙන් නාඩගම් සින්දුවක් ගහල සින්දුත් කියල යන පුරුද්දක් සුනිල් මාමට තිබුණ.

ඉස්සර පුංචි කාලෙ අම්මගෙයි තාත්තගෙයි වෙඩින් ෆොටෝස්වල සුනිල් මාම තෙල් ගාල කොන්ඩෙ පීරල දෙවනි මනමාලයට ඉන්නව දැක්කම මල්ලියි මායි දෙන්න හිනා වෙනව. ඉතිං සම්බන්ධය නෑ කමක්ද යාලුකමක්ද කියා නොදන්නවා වුණත් මල්ලිටත් මටත් පුංචි කාලෙ ඉඳලම සුනිල් මාම ගෙදර කෙනෙක්.

දන්න කාලෙ ඉඳල සුනිල් මාම අපේ ගෙදර එනව.. එන්නෙ මෝටර් බයිසිකලේ… එයාගෙ ගෙදර තියෙන්නෙ පාර අයිනෙ තියෙන අපේ ගෙදර ලඟින් තියෙන ගුරුපාරෙ ටික දුරක් ගියාම…එයා බස් එකේ ගමන් යනව නං අපේ ගෙදර බයිසිකලේ දාල යන්නෙ… උඩින් දාපු කමිසයක් ඇඳගෙන, රබර් සෙරෙප්පු දාගෙන, අපේ අම්මා සාගත මල්ල කියා නම් තියාපු බෑග් එක බඩ හරහට දාගෙන එන සුනිල් මාමා හැමදාමත් මම දැකපු සරලම මනුස්සයෙක්..

ඒ විතරක් නෙවෙයි අම්ම එක්ක මහා ශාස්ත්‍රීය සංගීත සංවාදවල යෙදෙන්නත්, තාත්ත එක්ක සින්දු කියන්නත් අපි දෙන්න එක්ක නරි නැටුම් නටන්නත් සුනිල් මාමට පුලුවන්.. අපි පුංචි කාලෙ තාත්ත උන්න ගමන් දවසක සුනිල් මාම ආවොත් තාත්ත ඩෝල් කී ගහද්දි අපි තුන් දෙනාම කෑ ගහ ගහ සින්දු කියල නටනව..අම්මට හිනාව නවත්තගන්න බෑ.

ඒ විතරක් නෙවෙයි. ඉස්සර ඉඳලම අපි දෙන්නව රවට්ටන්න බය කරන්න රුසිය..

මට  අමතක වෙන්නෙ නෑ කවමදාවත් එක දවසක් එයා මං පුංචි කාලෙ බීල ඇවිල්ල කියල රඟපාල මාව බය කරපු හැටි..

කවදාවත් සුනිල් මාම බීල ඉන්නව දැකල නැති මං හොඳටම බය වෙලා ගිහිං අම්මට කිව්ව

අම්මෙ සුනිල් මාම බීල ඇවිල්ල කියල

අපේ අම්ම ඒක අහල හොඳටම හිනා වුණා… එයාට මං කියපු දේ ඇත්ත කියල ඒත්තු ගන්නන්න නෑ අම්මෙ කොණ්ඩෙත් අවුල්, හොඳටම වැනෙනව කතා කරගන්නත් බෑ කියලත් කියන්න වුණා… අම්මයි මායි දොරලඟට යනකොට මෙන්න සුනිල් මාම හොඳට කෙලින් හිටගෙන කොන්ඩෙ පීරනව…මූනෙ අපූරු හිනාවක් ඇඳගෙන..

හූ රැවටුනා නේ…. කියන්න වගේ… මං ඉතිං තරහෙන් පිපිරි පිපිරි හිටිය …

මොනව කරනවද මන්ද මේ පොඩි එවුං බය කර කර…

අම්ම ඒ බනින්නෙ ඉතිං ඇත්තට නෙවෙයි….හිනාව බොහොම අමාරුවෙන් නවත්තගෙන.

ආ… සංගීත සංහිතා ගත්තද රුක්මනී අක්ක… අනේ මටත් ඕනෙ….

ඔන්න  ඒ පාර එයා ගෙට ඇවිල්ල අම්මගෙ අලුත් පොත් දිහා කෑදර කමෙන් බලනව..

ගෙනියන්නෙ එහෙම නෑ… හෙල ගී මග අරන් ගියා වෙච්ච දෙයක් නෑ… කියවනව මෙහෙ ඇවිල්ල. ගෙනියන්න දෙන්නෙ නෑ..

අපේ අම්ම බනිනකොට ඉතිං සුනිල් මාමගෙ මූණ කලු වෙලා යනව..

අම්ම එක්ක හරි තාත්ත එක්ක හරි ඔහොම ඒවට තරහ වෙලා සුනිල් මාම ඕනෙ නං සති දෙකක් නෑවිත් ඉඳීවි…

ආයෙමත් දවසක එයා ඇවිල්ල රුක්මනී අක්කා, තිලක් අයියා කියන්නෙ අර පරණ පුරුදු සෙනෙහසින්මයි…

ඒ සහෝදර බැඳීම් වචනයට නගන්නට අසීරුයි. ඉතා අසීරුයි..

සංගීතය නිසා ඇතිවුණ බැඳීම අතික්‍රමණය කරපු, තමන්ගෙම සහෝදරයෙක් සමග ඇතිවන්නාවූ අපූරු බැඳීමක් ඒක.

ඒ කාලෙ කිසිම පිලිවෙලක් නැතුව ඉන්න එක ගැන හැමදාමත් සුනිල් මාම අම්මගෙනුයි තාත්තගෙනුයි බැනුම් ඇහුව..

එයා පිලිවෙලක් වෙනව දකින්න තාත්ත ජීවතුන් අතරෙ හිටියෙ නෑ..

කාලයක් තිස්සේ අසනීපෙන් ඉඳල පහුගිය දවස්වල බොහොම බැරෑරුම් තත්වෙක ඉන්නකොටත්

පුතා ආවෙ නැද්ද?  දුව කතා කළාද? එහෙ භූමි කම්පාවෙන් එයාලට කරදරයක් නෑ නේද?

අහන්න තරම් සුනිල් මාමා අපිට ආදරේ කළා…

ඉතිං අද අවේලාවක අම්මා කතා කරන්නේ මොනවටද කියන්න මම ඉවෙන් වගේ දැනගෙන හිටිය…

මේ ලියන වෙලාවෙ වෙද්දි සුනිල් මාමා අපි අතරින් සදහටම වෙන්ව ගිහින්… පිය විප්පයෝගය අත් විඳල පත්තියං වෙලා හිටියත් මේ වෙලාවෙ මම දරුණු විදියට හෙල්ලිලා..

තාත්තා නැති වුණ දවස්වල මට ගන්න හුස්මක් පවා මහා බරක් විදියට දැණුන.. අදත් ඒ වගේ දවසක්.

තාත්තා ලඟට අපි බොහෝ සමීපව හිටි, අපිට දැනිච්ච එකම පුද්ගලයාත් අද යන්න ගිහින්…

 

මට සමා වෙන්න සුනිල් මාමේ,

මං මේ කරන්නෙ බොහොම ආත්මාර්ථකාමී වැඩක්…  ගෙදරින් සැතපුම් එකොලොස් දාහක් දුරින් ඉඳං මං මේ කරන්නෙ, අවසාන මොහොතෙ තාත්තව දැකගන්න බැරි වුණාම ඇති වුණා වගේ දැනෙන මගෙ දුක තුනී කරගන්න ඒක අකුරු කරන එක! පුංචි කාලෙ ඉඳල ඊයෙ වෙනකල් මාමා ගැන තිබුණ මතකයන් එක්ක ගෙවුණ අද හවස් වරුවෙත්, මේ අගක් මුලක නැති වැල්වටාරම ලියන අතරෙත් මගේ ඇස් බොඳවුණු වාර ගණන මම ගැන්නෙ නෑ..

ඉතින් සුනිල් මාමේ..දිව්‍යලෝකෙට නොගියත් මාමා යන්නෙ හොඳ තැනකට වෙන්න ඕනෙ…

ඒ විතරක් නෙවෙයි මාමා යන තැනක ඉන්තේරුවෙන්ම තාත්තාත් ඇති!

අනේ පුලුවන් නම් ඉස්සර සුනිල් මාමට ගෙදර යන්න හුලු අතු බැඳල දෙනකොට තාත්ත ඒව අස්සෙ රතිඥ්ඥා හංගල මාමව බය කළාට තාත්තට සමාව දෙන්න.

අපි වෙනුවෙන් එයාව වැලඳගෙන මල්ලිත් මමත් ආදරෙන් එයාව මතක් කළා කියන්න…  ඔය දෙන්නාත් මල්ලියි මමයිත් ලඟ නැතිව දැන් අම්මාට බොහොම පාලුවෙන් ඉන්නට වෙන බව කියන්න..

හදිසියේම නික්මයාම ගැන, අවසන්වරට දකින්නට නොලැබෙන එක ගැන කිසිදා නොනිමෙන දුකකින් වුණත්, නුඹ ගිය නිසා අවුරුදු ගාණක් තනියෙන් හිටිය තාත්තාට දැන් ඉතින් තනියක් නැති වේවි යැයි හිතා හිත හදාගන්න හදන දුවට පුලුවන් නම් සමා වෙන්න…

ඉතින් සුබ ගමන්… ආදර සුනිල් මාමේ!

 

 

 

පින්තූරය මෙතනින්

Posted in අම්මයි තාත්තයි මල්ලියි මමයි, මට හිතෙන හැටි, Uncategorized | 5 Comments

මාමලේඩ් රස මතක…!

සති දෙකක සෙමෙස්තර විරාමය හුලඟට ගහගෙන ගියා වගේ ගෙවිල ගියා.

ඒ විතරක් නෙවෙයි එයිනුත් දවස් තුනක්ම අධ්‍යයන කටයුතුවලට අදාළ ක්‍ෂේත්‍ර කටයුත්තකට වැය වුණා.

සුපුරුදු පරිදි සඳුදා පාන්දර ජංගමයා අවදි වෙන්නට වෙලාව හරියි කියා මතක් කළාම සති දෙකක් ගෙවුණ හැටි අග ඉඳල මුලට හිතෙන්න ගත්තම දුක නොහිතෙන්නෙ කාටද?

ජීවිතේ තුන්වෙනි දශකය ගෙවිලත් අපිට තාමත් අධ්‍යයන නිවාඩුව විනෝද සමයක් කරගන්න බැරි වීම ගැන දුක දැනෙන්නෙ අපි වයසින් මුහුකුරා ගියාට හදවතින් මෝරන්න බැරිකම හන්ද වෙන්න ඇති කියල හිත හිතා විස්සෝප වෙවී මං කඩිමුඩියේ පාන්පෙත්තක මාමලේඩ් උලල හැපුවෙ රස බලබල කන්න හිතාගෙන නං නෙවෙයි.

හැල්මෙ දුවන්න  වෙන දවස ගැන කල්පනාවෙන්.

ඒත් ඒ මාමලේඩ් රස දැණුන පළවෙනි වතාවෙම මාව අවුරුදු පහක පුංචි ළමයෙක් වෙලා  හිතෙන් ආපහු ලංකාවටම පාවුණා.

ආන්ටි ඊව්,

මගේ පෙරපාසල් ගුරුතුමී.

සුදුම සුදුයි, කොන්ඩෙ දුඹුරුයි,

ඔවු ඔවු සුද්දියෙක් තමා…

කොටින්ම මං ඉස්සිස්සෙල්ලාම අයන්න ආයන්න ඉගෙන ගත්තෙ ඒ සුද්දිගෙන්.

ඒ විතරක් නෙවෙයි, සංගීත ගුරුතුමියකගෙ දුවෙක් වෙච්ච මං ඉස්සෙල්ලාම සංගීතය ඉගෙන ගත්තෙත් සුද්දිගෙන් තමා

එයාගෙ තාත්තට අපි කිව්වෙ ඩොක්ට බීලිං කියල.

අම්මයි තාත්තයි පවුල පිටින්ම ඇවිල්ල අපේ අම්ම උගන්නපු ඉස්කෝලෙ ලඟම ගෙදරක හිටපු ආන්ටි ඊව් ගෙදර ගරාජ් එකේ අපිට මොන්ටිසෝරියක්  කළා.

එයා පවුලෙ අයත් එක්ක ඉංග්‍රීසියෙන් කතා කළාට හැබැයි අපිත් එක්ක හොඳට සිංහලෙන් කතා කළා.

මොන පාටද කියල හොයාගන්න බැරි තරම් කුණු බැඳුනු තඩි ක්ලේ ගුලියක් ෆ්‍රිජ් එකේ තියාගෙන අපිට සෙල්ලං කරන්න දුන්න.

මට සින්දු කියන්න පුලුවන් කියල තේරුණාම එයා බදාද හවසට මාව පැයක් තියාගෙන පියානෝ උගන්නන්න ගත්ත.

මං පියානෝවෙ තඩි යතුරු ඔබල ඇඟිලි රිදෙන්න ගත්තම එක්ස්කියුස් කරල එලියෙ රවුමක් දානව.

ආන්ටි ඊව්ගෙ ගෙදර පලතුරු ගස් ගොඩක් තිබුණ.  විල්ලුද ඇඳුමක් ඇඳගත්ත වටකුරු ඇඹුල් ගෙඩි, පැඟිරි රස පුංචි පුංචි නාරං… සමහර ඒවගෙ නමක් අපි දන්නෙවත් නෑ. කොහෙන් ආවද දන්නෙත් නෑ.

මගෙ හිත ගත්තෙ  තැඹිලි පාට පුංචිම පුංචි නාරං ගහ. ඒ නාරං ලෙල්ලත් එක්කම කන්න පුලුවන්. පොඩි පැඟිරි රහක් එක්ක ඇඹුල් රහයි, පැණි රහයි මුහු වෙලා පොඩ්ඩක් කට ඇද වුණාට.

මං අසනීපෙන් උන්න දවසක ආන්ටි ඊව් වෙනම මාව එයාගෙ ගේ ඇතුලෙ තියාගත්ත හැටි, පුංචි පුංචි වීදුරු සත්තු දීල මාව සනසවන්න මහන්සි ගත්ත හැටි,

මතක පේලියක් එකා පස්සෙ එකා හැදුණ.

අපි මොන්ටිසෝරිය අතෑරල ඉස්කෝලෙ යන්න පටන් ගත්ත.ටික කාලෙකින් ආන්ටි ඊව් කසාද බැඳල ඔස්ට්‍රේලියාවට ගියා.  එයාල හිටපු, අපේ මොන්ටිසෝරිය තිබුණ ගෙදර ලංකා බැංකුව දැම්මාම නං මට තදබල අතීත කාමයක් වැළඳුනා. බැංකුවෙ සෙකියුරිටි අංකල්ට කතන්දරේ කියල මං දවසක් ඉස්කෝලෙ ඇරිල යන ගමන් ඒ ගෙදර පිටිපස්සට දුවල අපේ මොන්ටිසෝරිය හිතෙන් මවාගෙන ආපහු ආව.

කානේශයි මායි එකවගේ ගවුම් ඇඳල  මොන්ටිසෝරි ගිය හැටි, සුරංගයි මායි දෙන්න ගරාජ් එකේ ආනත කටු සිමෙන්තියෙ අපේ පුංචි අත් අතුල්ලගන්න හැටි, අතුල්ලල අතුල්ලල ටික වෙලාවකින් අත  හිරි වැටිල, ඒව එකට ඇතිල්ලුවාම සිනිඳු වෙලා වගෙ දැනෙන හැටි, පොඩි කාලෙත් පිරිමි ළමයින්ට ක්‍රිස්කෝ බිස්කට් එකක් එක කටට කන්න පුලුවන් කියල ගෑනු ළමයින්ට පැහැදිලි කරල දෙන්න  සුරංගයි සමීරයි දෙන්න මගෙ ලන්ච් බොක්ස් එකේ තිබුණ ක්‍රිස්කෝ බිස්කට් ටික සේරම ඉවර කරපු හැටි මතක් වුණා.

පියුමියි මමයි බටර් කේක් කුඩු කරල කනකොට වැඩිය රහයි කියල හොයාගත්තෙත් එතනදි.

ඒ විතරක් නෙවෙයි, ගෑණු ළමයි ඉඳගෙන චූ කරද්දි, පිරිමි ළමයි හිටගෙන චූ කරන්නෙ හේතුවක් ඇතුව කියල අපි දෙගොල්ලම තේරුම් ගත්තෙත් ආන්ටි ඊව්ලගෙ වත්තෙ ඈත කෙළවරකට රංචු පිටින් ගිහින් පෝලිමට චූ කරද්දි.

ඉතිං සෙකියුරිටි අංකල් මට පිස්සු කියල හිතුව වගේ නෙවෙයිනෙ අතීතකාමය සුවපත් කරගන්න එක ඊට වඩා වටිනව නෙ.

පස්සෙ කාලෙක ආන්ටි ඊව්ලගෙ පවුලෙ හිතවතුන් වුණ ධර්මරත්න ඩොක්ට අංකල්ගෙන් බෙහෙත් ගන්න ගියාම ආන්ටි ඊව්ගෙ තොරතුරු වගේම එයා අපිව තාමත් මතක තියන් ඉන්න බව දැනගන්න ලැබුණ. ඒත් මෙච්චර කල් මහලොකුවට අතීත මතක බ්ලොග් එකක ලියපු මට අඩුගානෙ ඩොක්ට අංකල් ගෙන් ආන්ටි ඊව්ගෙ ඊමේල් එක ඉල්ලන්න සිහිපත් නොවෙච්ච එක ගැන මහ පසුතැවිල්ලක්  දැනෙන්න ගත්ත.

එයා ඊමේල් එකක් පාව්ච්චි නොකරනව වෙන්න බෑනෙ. අම්ම කතා කළාම අම්මව ඩොක්ට් අංකල් ලඟට යවල ඉල්ලවගන්න ඕනෙ.  අවුරුදු විසි තිස් ගාණක් ගෙවිල ගිහිණුත්  එයාට අපිව මතක එකේ මොන වැඩ රාජකාරි අස්සෙ වුණත් එයාට ලියන්න ඕනෙ කියල මම මටම කියාගත්ත.

මතක සැමරුම් අස්සෙන් පාන් පෙත්ත නොදැනිම ඉවර වුණා… හරියට නිවාඩුව වගේ..

ඒත් අවුරුදු තිස් ගාණක්ම කෙනෙක්ට මගෙ හිතේ හැංගිලා ඉඳල මාමලේඩ්වල පැඟිරි රස අතරින් ඉපිලෙන්න පුලුවන් වෙයි කියල කවුද හිතන්නෙ?

අපේ හිතේ පැලපදියං වෙච්ච රසවල් සුවඳවල් එක පාරට අලුත් වෙලා අපිට රස මතකයන් අරන් එන්නෙ කොහොමද?

පුදුමයි නේද?

ඉතිං මං මාමලේඩ් රස මතක බෝතලෙන් හැන්දක් බෙදාගන්නෙ නැතුව කොහොම ඉන්නද?

පින්තූරෙ මෙතනින්

Posted in Uncategorized | 7 Comments

ඉබාගාතේ යමින් නගරයක හිත විඳිමින්….!!!

නගරයකටත් හිතක් තියෙනව කියල ඔබට කවදාක හරි දැනිල තියෙනවද?

අලුත් රටක් අලුත් නගරයක් කියන්නෙ වැඩි දෙනෙක්ට ලැබෙන පොඩි ඉඩකත් විශාල පරාසයක දේවල් අත්විඳිය යුතුයි කියන මානසිකත්වයක් එන තැනක්නෙ.

එක අතකට හිතාමතා දේවල් කරල අත්දැකීම් එක්කාසු කරන්න කැමති මිනිස්සුන්ට ඒක ගැලපෙනවත් ඇති.

මං කැමති නගරයක් නිදහසේ විඳින්නයි…

අරක කළා, මේක කළා කියල, ලිස්ට් එකක් ටික් කර කර අත්දැකීම් එක්කාසු කරන එකට වඩා ඒක අපූරුයි.

අනෙක් අතට, උණුසුම්, කාර්යබහුල නගරයක මහා ගාලගෝට්ටිමය හිතකත්, සන්සුන්, සිසිල් නගරයක  ඉබිගමන් හිතකත් වෙනස අඳුනගන්න ඒ ඒ නගරයේ වර්ග අඟලක් ගාණෙ අඩිය තියන්න ඕනෙ නෑ…

එකම මාර්ගයේ ඉඳල හිටල පයින් ගියත්  නගරය අපට ඇගේ හිත විවර කරනව.. අපි වැඩි දෙනෙක් ඒ දිහා නොබැලුවට..

නගරයක හිත අඳුනගත්තම, ඇගේ හිත කියවන්න ලැබුණාම ඒකට ඇබ්බැහි වෙනව.

නගරයකට ඇබ්බැහි වෙන එකත්  හරි අපූරු දෙයක්.

මේ නගරයේ වීදිවල ඇවිදිනකොට නානාප්‍රකාර මිනිස්සු මාව පහු කරනව.

උස මිනිස්සු, මිටි මිනිස්සු, කලු මිනිස්සු, සුදු මිනිස්සු, ඇස් පොඩි මිනිස්සු, තලප්පා බැඳගත්තු රැවුල් වවාගත්තු මිනිස්සු මේ නගරයේ ලා පාට පසුබිම වර්ණවත් කරනව.

සමහරු දුවනව. හරියට කවුරුහරි පස්සෙන් පන්නගෙන එනව වගේ…

සමහරු බොහොම මන්දගාමී විදියට ඇවිදගෙන යනව.. දවස ගෙවිල යන එක ගැන කිසිම හැඟීමක් නැතිවා වගේ..

මග බලන් ඉන්නව.. හරියට කවුරු හරි එනකල් වගේ..

තවත් සමහරු අත්වැල් බැඳන් පාර මාරු වෙන ගමන් සිප ගන්නව.. හරියට ඒ මොහොත නැවතත් නොඑන බව දැනගෙන වගේ..

එකම මාර්ගයේ දවස ගානෙ දකින අලුත් මූණුවල කතන්දරවලින්, විඳින අලුත් අලුත් අත්දැකීම්වලින් මං නගරයේ හිත විඳිනව

ඒ විතරක් නෙවෙයි, සංස්කෘතිකව විසල් නගරයක  එහෙම ඇවිදිනකොට අපි අංශුවක් තරම් කුඩා බව දැනෙන්න ගන්නව.

අඳුනන්නෙක් මුණ ගැහෙන්නට  පුලුවන් සම්භාවිතාව අල්ප වෙන තරමට මම ඒ නගරය එක්ක පෙමින් බැඳෙනව.

ඒක සැහැල්ලු හිතකින් නගරයක සැරිසරන්න අවශ්‍ය වටපිටාව හදල දෙනව. වීදි දිගේ ඉබාගාතෙ යමින් මම නගරය විඳිනව..

අලුත් රටක අලුත් නගරයක විවිධත්වය එක්ක හිතෙන් අලුත් වෙන්න බැරි වුණත් මම ඒ වෙනස එක්ක මුහු වෙන්න උත්සාහ දරනව.

එක වරම ජීවිතේ අරමුණු වෙනස් වුණාම ඒ අනුව අපේ ජීවන යාත්‍රාව හැරවෙන හැටි අත් විදින්න නං මෙහෙම නන්නාඳුනන නගරයක විවිධ මුහුණු අතරෙ, අහස සිඹින ගොඩනැගිලි අතරෙ අතරමං වෙන්නම ඕනෙ…

නගරයේ හිත එක්ක ඒකාත්මික වෙන්නම ඕනෙ!!

ඒක හරිම පුදුමයි!

නුපුරුදු යමක් දුටුවාම මේ කොහෙද මං ඉන්නෙ? වගේ කැලඹිලි සහගත සිතුවිල්ලක් එක පාරට හිතට එනකොට අර ආපු ගමන් මග සිතියමක් වගේ හිතේ ඇඳීගෙන යනව.

ඉතුරු සත පණහ දුන්නෙ නැතිවුණාම කොන්දොස්තර එක්ක ගහ මරාගන්න රටක ඉඳල, රියදුරාට ස්තූතියි කියල බස්එකෙන් බහින රටකට ආවාම ලංකාවෙදි කිසිම දවසක බස් ගමනක් ප්‍රිය නොකරපු අපි බස් එකේ යන්නත් ආස වෙනව.

ඉඳල හිටල කොළඹ නගරයේ බලහත්කාරයෙන් ඔබ්බපු උද්‍යානවල ඇවිදපු අපි උදේ හවස උද්‍යානයක් හරහා ඇවිදගෙන යන්න වෙන එක ආදරෙන් වැළඳ ගන්නව

ඉතිං,

මොනම රටකත් නගරයක හිත  විඳින්න නං  වීදි ගානෙ පයින් ඇවිදින්න ඕනෙ!!

ඒක මං නිකං හිතට ආවට කියන එකක් නෙවෙයි. අත් විඳිමින් කියන දෙයක්.

Posted in Uncategorized | 8 Comments

අර්ථසාධක සටන්..!

අපි කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුවට ගියේ තුන්වෙනි දවසට.

ආයතන කීපයක සේවය කළ යජිත්ගේ නම ඒ ඒ ආයතනයට අදාල සේවක අර්ථසාධක අරමුදල් ගිණුම්වල විවිධාකාරයට සඳහන් වන නිසා එය නිවැරදි කර ගැනීමට අවශ්‍යව තිබුණා. එය මහා ලිහා ගත නොහෙන නූල් බෝලයක් බවට පත්ව තිබුනේ සේවකයා මෙන්ම සේව්‍යයාගේ පාර්ශවයේ නොසැලකිලිමත්භාවය හේතුවෙන්. ඒ ඒ ආයතනයන්හි මානව සම්පත කළමනාකරණය කල, සේවක අර්ථසාධක අරමුදල් සම්බන්ධ ලිපි ලේඛන භාරව කටයුතු කළ අය තමන්ගේ අලසභාවය මැනවින් පෙන්නුම් කරමින් සේවකයා විසින් පුරවා දෙනු ලබන “B” කාඩ් පතේ සඳහන් වන නම දිගින් වැඩි බව තීරණය කර ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ සේවක අර්ථසාධක ගිනුම වෙනුවට තමන් රිසි නමක් ලබා දීම නිසා සේවකයා සම්බන්ධයෙන් කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුව සතු තොරතුරු සහ මහ බැංකුව සතු තොරතුරු විෂම වී ඇතිවා පමණක් නොව එක් ආයතන‍යක් තම සේවකයන් වෙනුවෙන් “B” කාඩ්පත සැකසීම සඳහා හෝ කිසිදු වෑයමක් දරා නොතිබූ නිසා ආයතනයෙන් ඉවත් වූ විටත් එය ලැබී තිබුනේ නෑ.

අර්ථසාධක මුදල් ලබා ගැනීමේ ක්‍රියාවලිය ගැන අප කළ සොයා බැලීම්වලට අනුව එකම ජාතික හැඳුනුම්පත් අංකයක් යටතේ මුදල් බැරවී තිබුනත් ඒ ඒ විෂම නම්වලින් හැඳින්වෙන්නේ එකම පුද්ගලයෙකු බව සනාථ කරමින් ඒ ඒ ආයතනවලින් සකසාගත් ලිපි ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ සේවක අර්ථසාධක අර්මුදල් දෙපාර්තමේන්තුවට භාර දී එම නිවැරදි කිරීම් කරන තෙක් අදාල අර්ථසාධක මුදල් ලබා ගත නොහැකියි.  කෙසේ හෝ මේ නම්වල වෙනස්කම් සකස්කර ගැනීම පිලිබඳව අපට කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීන් ලබා දුන් උපදෙස් ප්‍රකාරව මහත් පරිශ්‍රමයක් දරා ඒ ඒ ආයතනවලින් ලබා ගත් ලිපි ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවට භාරදුන් අවස්ථාවේ ඒවා තම ආයතනයේ නම සංශෝධනය සඳහා නියමිත ආකෘතියෙන් බැහැර බව පවසා සිංහල බසින් ඇති ආකෘතියක් ලබාදී කවුන්ටරය  අසලින්ම ආපසු හරවා එවා තිබුණා. අඩුම තරමේ  ඉංග්‍රීසි බසින් සකසා තිබූ එම ලිපි කියවා බලා අදාල සියලු කරුණු තිබෙනවාද යන්න විමසා බැලීමට හෝ කාරුණික නොවී ආපසු හරවා එවූ නිසා අප එතෙක් දරා තිබූ පරිශ්‍රමය ලත් තැනම ලොප් වී තිබුනා.

එකම කාරණාව සම්බන්ධයෙන් අදාල ආයතන දෙක විසින් ලබා දුන් ලිපි ආකෘතිවල පරස්පරතා නිසා අප කබලෙන් ලිපට වැටී තිබුනා පමණක් නොව තත්වය මහත් උභතෝකෝටිකයක් බවට පත්ව තිබුනේ එසේ වෙනස් කරගැනීමට අදාල එක් “B” කාඩ් පතක් (ආයතනයෙන් සකසා නැති නිසා) අප සතුව නොමැති වීමෙන්. එය නොමැතිව කිසිසේත් එම ආයතනයට අදාල මහ බැංකු වාර්තාවල නම සංශෝධනය කළ නොහැකි බවද දැනගන්නට ලැබුණා. මුදල් ලබාගැනීමේ අදහස එතැනම අත් හල අප දෙදෙනාගේ ඊලඟ වෑයම වුනේ අපට ඇති සීමිත දින ගණන ඇතුළත අඩුම තරමේ නම්වල විෂමතා මතා සකස්කර ගැනීමයි. අවසානයේ අප දෙදෙනාටම සිදුවුනේ රාජකාරි ජීවිතයේ අප කිසිසේත් අගය නොකරන, කිසිදා නොකළ යමක් කරන්නටයි. ඒ එකී රාජ්‍ය ආයතනවල සේවය කරන මිතුරන් හරහා අභ්‍යන්තර උපකාර බලාපොරොත්තු වන්නටයි.
අද එවැනි උපකාරයක් හරහා අපට දැනගන්නට ලැබුනේ මහ බැංකුවේ සේවක අර්ථසාධක අරමුදල් දෙපාර්තමේන්තුවේ කවුන්ටරය අපව ආපසු හරවා යැවීම වෙනුවට කළ යුතුව තිබුනේ අපව නිසි උපදෙස් සඳහා වෙනත් අංශයක් වෙත යොමු කිරීම බවයි.
අපව එම අදාල අංශය වෙත යොමු කළ මිතුරා නිසා මහා සාගරයේ අතරමංව හසරක් නොපෙනී මෙන් විස්සෝපව සිටි අපට ප්‍රදීපාගාරයක එලියක් දකින්නට හැකි වුනා.
අප කල මේ හටන ගැන ලියම් දෝ නොලියම්දෝයි සිතමින් සිටි මට කොතෙක් දිගු වුවත් ඒ ගැන ලියන්නට හිතුනේ කාරණා කීපයක් නිසා මේ තොරතුරු ඔබට ප්‍රයෝජනවත් වන බව හැඟුන නිසයි.
එය සේවකයන් හා සේව්‍යයන් අමතා පොදුවේ ලියන්නේ මේ සිදුවීම් පෙල හා සම්බන්ධ යම් යම් නොසැලකිලිමත්භාවය පිලිබඳ කාරණාවලදී දෙපාර්ශවයම වරදකාරී බව හැඟී ගිය නිසයි.

1. ආයතනයක  අභිවෘද්ධිය වෙනුවෙන් කැප වී සේවය කරන ඔබ, ඔබට හිමි ප්‍රතිලාභ ගැන පවා ඒ හැටි උනන්දු නොවන්නෙක් විය හැකියි. නමුත් ඔබේ නොසැලකිලිමත්භාවය නිසා පසු කලෙක එම ප්‍රතිලාභ ලබා ගන්නට යාමේදී ඔබට නිමක් නොවෙන ගැටලුවලට ලක්වන්නට සිදු වේවි. එසේම හදිසියේ ඔබ මියගියහොත් එම ප්‍රතිලාභවලට හිමිකම් ඇති කලත්‍රයා, දුවා දරුවන් පවා දැඩි අපහසුතාවලට පත් වන්නට සිදු වෙන අවස්ථාවක් බව සිහි තබා ගන්න. ඒ නිසා අඩුම තරමේ ඔබ ඔබේ ලියකියවිලිවල සඳහන් නම්වල විෂමතා නොමැති බව තහවුරු කරගන්න. ඔබ සේවය හැර යාමේදී අදාල සියලු ලිපි ලේඛන ඔබ වෙත ලැබී ඇත්දැයි පරීක්ෂා කරන්න. ලැබී නැති නම් ඒවා කඩිමින් ලබා ගැනීමට කටයුතු කරන්න. “ගන්න වෙලාවට බැලුවම මදැයි” කියා නොසිට ඔබ නමින් නිසි පරිදි මුදල් බැරවූ බව තහවුරු කරගන්න. එපමණක් නොව ඒවා නිසි පරිදි වාර්තාගත වී ඇත්දැයි සොයා බලන්න. එය සේවකයෙකු ලෙස ඔබේ අයිතියක් බවත්, පසුකාලීනව ඔබේ කටයුතු  සඳහා මහත් රුකුලක් පහසුවක් වන බව සිත තබාගන්න.

2. වසර 5කට වරක් ලබාගත හැකි සේවා නියුක්තිකයින්ගේ භාර අරමුදල් ගිනුම්වල මුදල් අයදුම් කර ලබාගන්න.  නැතිනම් එය පහසුවෙන් අයදුම් කළ හැකි ආකාරයට සකස් කර තබා ගන්න. අදාළ විෂය භාරව කටයුතු කරන ඔබේ සමකාලීන සේවකයන් සිටින අවස්ථාවේ ඒවා සම්පූර්ණ කරගැනීම ඔබටත් ආයතනයටත් පහසුවක් වේවි. මන්ද යත්, ආයතනයකින් ඉවත්ව ගොස් වසර ගණනක් ගතවූ පසු ලියකියවිලි පුරවා සහතික කර ගැනීම ඔබටත්, ඒවා ඔබ ගැන පැරණි වාර්තා සොයා බලා පුරවා සහතික කිරීම ආයතනයටත් සැලකියයුතු කාලයක් ගත වන,  හිතන තරම් ලෙහෙසි පහසු නොවන්නක් බැවින්.

3.ඔබ් යම් ආයතනයක මානව සම්පත හසුරුවන, සේවක ප්‍රතිලාභවලට අදාල ලිපි ලේඛන හසුරුවන පුද්ගලයෙකු නම් එකී ලියකියවිලි තමන් රිසි ආකාරයට නොපුරවා නිසියාකාරව සම්පූර්ණ කරන්න.  විශේෂයෙන්ම අලස නොවී සේවකයන්ගේ දිගු නම් එකම ආකාරයට, සංගතතාව රැකෙන පරිදි සටහන් කරන්න. කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුවට ප්‍රතිලාභ ලබා ගන්නට එන වැඩිදෙනෙකුගේ “B” කාඩ් පතේ සඳහන් නම සහ මහ බැංකුවේ ගිනුමට ආයතනය විසින් යවා ඇති නම වෙනස් වන්නේ ආයතනයේ මානව සම්පත් කළමනාකාරීත්වයේ දුර්වල සංවිධානය නිසා බව මනාව පෙනී යන්නක්. ඔබේ ආයතනයෙන් සේවය හැර යන පුද්ගලයන්ට අදාල ලියකියවිලි නිවැරදිව පුරවා ලබාදීම ඔබේ වගකීමක්. ඔබේ සුලු වරදක් අනිත් කොණේදී ඉතා විශාල ගැටලු ඇති කරනාතර ඔබ විසින් දුර දිග නොබලා සිදු කරන මෙවන් දෑ අතපසුවීම් නොව රාජකාරි කටයුතුවලදී ඔබේ නොසැලකිලිමත්භාවය පෙන්නුම් කරන්නක්.මදක් සිතන්න, විශේෂ තත්වයන් කිහිපයක් මත හැර පුද්ගලයෙකුට මේ ප්‍රතිලාභ අයදුම් කළහැක්කේ අවුරුදු 50, 55 සම්පූර්ණ වූවාටත් පසුවයි. ඒ වන විට ඔවුන් සතු එකම ආර්ථික අපේක්ෂාව එය ලබා ගැනීමයි. ඒ වන විට ඇතැමෙක් රෝගීන් හෝ ආබාධිත තත්වයට පත්ව සිටින තනිව යමක් කරගන්නට පවා අපහසු අය. ඒ ගැන මානුෂිකව බලන්න, ආයතනයට මහත් සේවයක් කොට ඉවත් වන එවන් සේවකයන් ඔබේ නොසැලකිලිමත්භාවය හේතුවෙන් දැඩි අපහසුතාවලට ලක් වන බව තරයේ සිහි තබා ගෙන ඔබ ඔබේ රාජකාරිය නිසි පරිදි කරන්න.

4.  ඔබ විශාල පරාසයක උගත්, නූගත් මහජනයා වෙනුවෙන් සේවයක් සලසන කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුව වැනි ආයතනයක සේවය කරන්නෙක් /කරන්නියක් නම් කරුණාකර තමන් භාරව සිටින විෂය පිලිබඳව හොඳින් දැනුවත්ව සිටින්න. ආයතනයෙන් ඒ ඒ විෂය ගැන ලබාදෙන පොදු උපදෙස් පත්‍රිකාවට අමතරව කෙනෙකුට යම් විශේෂ උපදෙස් ලබා දීමට සිදු වේ නම් ඒ ගැන අනුමාන කරුණු පවසා මහජනයා නොමග නොයවා, පරිගණකගතව ඇති තොරතුරු හා සසඳා නිවැරදි ක්‍රමවේදය ඔවුනට පැහැදිලි කිරීමට ඔබ මුලින්ම දැනුවත්වන්න.  අවශ්‍ය සියලු කරුණු සහිතව ඔබ හමුවට එන මුල් අවස්ථාවේම මහජනයා දැනුවත් කරන්නට කටයුතු කරන්න. මන්ද, කාලය සැමදෙනාටම එක වටිනා දෙයක්. ඔබ ඔබ ලබාදෙන උපදෙස්වල විශ්වසනීයත්වය මත පදනම්ව මහජනයාට තවත් රාජ්‍ය/පෞද්ගලික ආයතනවලින් ලිපි ලේඛන සකසාගැනීම් ඇතුලු කටයුතු රාශියක් කරගන්නට සිදුවිය හැකියි. ඔබේ උපදෙස්වල අඩු ලුහුඬුකමක් හේතුවෙන් නැවත එම කටයුත්ත කරවා ගැනීමට දිගු කාලයක් ගතවන්නට හැකි අතර ඇතැම් විටෙක සේවයෙන් ඉවත්ව කාලයක් ගතවූ ආයතනයක් සේවකයෙකුගේ එවැනි ඉල්ලීමක් ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට පවා ඉඩකඩ තිබෙනවා. විශේෂයෙන්ම යමක් පැහැදිලිව වටහා ගන්නට තරම් අධ්‍යාපනයක් නොලද, අඩුම තරමේ අත්සන් කරන්නට හෝ සාක්ෂරතාවක් නොමැති මහජනයා කෙරෙහි වඩාත් කාරුණික වන්න.
යමක් විමසා දැනගන්නට හෝ හැකි අප වැනි වුන්ට වඩා උදේ පටන් හරිහමන් අහරක් නැතිව, මළපොතේ අකුරක් බැරිව , වතු ගානේ ඔට්ටු වී දිවි සරි කළ තමන් වෙනුවෙන් ඉතිරිව ඇති සොච්චමක් ලබා ගන්නට ඔබෙන් උදව් පතා ඔවුන් එන්නේ දහසකුත් එකක් ප්‍රාර්ථනා පොදි බැඳගෙනයි.

ලියන්නට තවත් දහසක් දේ සිත රැඳුනද මෙය මෙතෙකින් අවසන් කළ යුතුයි. මේ දීර්ඝ ලියමන මෙහි නම් සඳහන් කිසිදු රාජ්‍ය/පෞද්ගලික ආයතනයක නිලධාරින් සමග  පුද්ගලික ද්වේශයක් නිසා ලියවෙන්නක් නොව ඔබට දැනුවත් වීම සඳහා පමණක්ම ලියවෙන්නක් පමණක් නිසා ඔබට යම් අදහසක් එක්කරන්නට ඇත්නම් එය සංයමයෙන් යුතුව  කරන්නට කාරුණික වන්න. ඒ ගැන තව කෙනෙක් දැනුවත් කරන්නට උත්සුක වන්න.මන්ද යත් හෙට දිනයේ, ඔබේම අතපසුවීමකින් හෝ ආයතනනයක නොසැලකිලිමත්භාවය නිසා හෝ  මෙවන් තත්වයකට මුහුණදීමට සිදුවන්නේ ඔබේ පවුලේ කෙනෙකුට සගයෙකුට හෝ  ඇතැම් විට ඔබටම විය හැකියි.

Posted in පෙම්බරයයි මමයි, මට හිතෙන හැටි | Tagged | 8 Comments

කුමාරයා අයියා…!

මං දොර ඇරියෙ අම්මගෙ වයලින් පන්තියෙ පොඩි උන්ව බලාපොරොත්තුවෙන්.

කාව හම්බෙන්නද?

දොර ඇරපු ගමන්  දැක්ක දෙයින් තුෂ්නීම්භූත වෙච්ච මට ඉබේම ඇහුණ.

මට පිටුපාල, ඉටි කවර දෙක තුනක් අතින් එල්ලගෙන දොරකඩ හිටිය කොල්ලා මං දිහාට හැරුණ. උඩ ඉඳල පහළට බලපු මං පහළ ඉඳල උඩට  එද්දි සැන්ඩ්ල්ස් ජෝඩුවක්, ඩෙනිම් කලිසමක්, ඉනේ ලොකු බෙල්ට් එකක්,  කොටු කොටු කමිසයක්, ඔරලෝසුවක්,  බෙල්ලෙ චේන් එකක් දැක්ක.

ඊට පස්සෙ කලු පාට මූණෙ හිනාව දැක්ක. දිලිසෙන, ඇහිපිල්ලමක් වත් නොවදින ඇස් දැක්කෙ ඊටත් පස්සෙ. හරියට මගෙ දිහා බලාගෙන වෙන කොහෙදෝ අතරමං වෙලා වගේ.

කාව හම්බෙන්නද?

කතා බහක් නැතුව විනාඩි බාගයක් විතර ගියාම පොඩි බයකුත් හිතට ආව හන්ද මං තරමක් හිතට අරං ආයෙත් ඇහුව.

මේ…මෙහෙ හිටිය නෝන අරි මාත්තය අරි ඉන්නවද?

තිගැස්සිලා පියවි ලෝකෙට ආව කලු කොල්ල බොහොම හෙමිං හඬක් නැගුව.

ආ… ඉන්න මං එන්න කියන්නං.

එහෙම කියාගෙන එක පාරටම අම්මට කතා කරන්න යන්න ආපස්සට හැරිලත් මං ආයෙ කල්පනා කළා.

ඔලුව ඇතුළෙ තප්පර ගාණකින් හේතු සීයක් ඒ සිතුවිල්ලට විරුද්ධව පෙළ ගැහුණ.

නන්නාඳුනන මනුස්සයෙක් දොරකඩ.  දෙමළ ආරක කතාව. කාලෙ හැටියට ඇතුළට ඇවිල්ල ඉඳගන්න කියන්නත් බයයි. මොනව හරි විකුණන්න ආව මනුස්සයෙක් වගෙ වුණා නං  එළියෙ ඉද්දි දොර වහල ගිහිං අම්මට කතා කරන්න තිබුණ.  ඒත් මේ මනුස්සය අපිව දන්නව වගේ. එතකොට නිකං මූණට දමල ගහන්න වාගෙ දොර වහල යන්නත් මොකද්ද වගේ.

සේරම කිරල මැනල බලල අන්තිමට මං තීරණය කළා සෑහෙන්න අවිනීත වුනත් එතන ඉඳල බෙරිහන් දීල අම්මව ගෙන්නන්න.

අම්මේ….! අම්මේ,  අම්මේ….!‍

මොකද චූටි පුතා මේ බෙරිහන්දෙන්නෙ?

දොරකඩ හිටගෙන බෙරිහන්දෙන මට බැනගෙන ආව අම්ම හුඩ් එක යට හිටගෙන හිටිය කොල්ල දැකල හිටිවනම නැවතුණා.

නෝනා…..නෝනට මාව අඳුනන්න පුලුවන්ද?

ඉස්සරහට ආපු කොල්ල ඇහුව

මේ.. කුමාරය නේද?

අම්මා ඇහුව.

කොල්ලගෙ මූනෙ ඇඳුන හිනාවෙන් සතුට දෝරෙ ගලන්න පටං ගත්ත.

චූටි පුතේ මේ පොඩි කාලෙ ඔයාව බලාගත්ත කුමාර නෙ. ඔයා කිව්වෙ කුමාරයනෙ.

අම්මගෙ මූණෙත් කාලෙකින් ඇඳෙන තාලෙ හිනාවක්

මට මගේ ඇස් අදහාගන්න බැරි වුණා.

ඇයි මේ දොරකඩ. එන්න එන්න ඇතුළට.

දොරකඩට වෙලා අම්මගෙයි කුමාරයගෙයි මූණු දිහා මාරුවෙන් මාරුවට බල බලා හිටිය මට යන්තං  මතක් වුණා කුමාරට ඉඳගන්න කියන්න.

කුමාර ඇතුළට ආවා. ඇවිත් පරිස්සමට සෙටියෙ ඉඳගත්තෙ හරියට ඒක කැඩෙයි කියල බයේ වගේ.

මේ.. එතකොට මං බලාගත්තු චූටි පේපිද?

වාඩි වෙලා ලොකු හුස්මක් අරන් පහළ හෙලන ගමන් නළලෙ දාඩිය අතින් පිහින ගමන් මා දිහා බලපු කුමාරයා ඇහුවෙත් බොහොම පරිස්සමෙන්, වචනයක් වැරදුනොත් දඬුවම් කරන්න කවුරු හරි බලං ඇති කියල හිතේ බයෙන් වගේ..

ඔවු ඔවු.. මේ එයා තමයි කුමාර.  අම්මා උත්තර බැන්දා

අඳුනන්නෙ කෝමද ඉතිං. මෙච්චර කාලෙ නෙ බලාගත්තෙ මං

ඇස් ලොකු කරගෙන මං දිහා බලාගෙන කුමාර ඒ  කාලෙ මගෙ උස බිම ඉඳල අවකාශයට මැනල පෙන්නල කිව්ව.

ඒ කාලෙ පේපි මගෙ කරේ තමයි ඉටියෙ.  මගෙ වැඩේ ලුණු ගෙනියනව.. ඇම තිස්සෙ කතා කරනවා කරනවා… කච කච  කච කච. ලොකු නෝනා  පේපි ට බුදු ආමුදුරුවංගෙ කතාව කියල දුන්නා පස්සෙ ඉඳල තමා මට කුමාරයා කියන්නෙ.

කුමාරයා මූනෙ අපූරු හිනාවක් ඇඳගෙන කියාගෙන කියාගෙන ගිය හැටියට මටත් හිනාවක් ගියා.

ඉන්න ඉන්න.. ඔය විස්තර කලබලේ නෙවෙයි අහන්න ඕනෙ මට. පොඩ්ඩක් ඉන්න මං තේ එකක් හදාගෙන එනකල්.

හිනාවෙන්ම කියපු මං කුස්සියට යන්න හැරුණ.

පුතේ ගුණවතී නැන්දට කියන්න පොල් ටිකක් එහෙම ගාන්න කියල. කුමාර අදම ආපහු යන්නෙ එහෙම නෑ ඔන්න. අම්මා කියනව ඇහුණ.

කුමාරයා ගැන මූණ මතක් කරගන්න තරමට මතකයක් නැතත් මටත් මතක තියෙන්නෙ පොඩි කොලු පැංචෙක් මාව කරේ තියාගෙන ගේ වටේටම ලුණු ගෙනිච්ච වගක්. ඒ ඇරුණාම මං කුමාරය කියල කෙනෙක්ට කතා කළා මතකයි.  ඒ අර චූටිකාලෙ ෆොටෝ තියෙන ඇල්බම් එක බලල අම්මල පෙන්නල, කුමාරයයි මායි ගැන කතා කිව්ව හන්ද මගෙ හිතේ ඇඳිච්ච මතක චිත්‍රයක්ද නැත්තං ඇත්තමට ඒව ගැන මට මතකද කියල කියන්න මට බෑ.

ඒත් පුංචිම කාලෙ වුණත් වෙච්ච සමහර දේවල් මට මතකයි. ඒ හන්ද සමහර විට මට ඇත්තටම කුමාරය සම්බන්ධ දේවල් ඇත්තටම මතක තියෙනව වෙන්නත් ඇති.

අපේ අම්මලගෙ ගමේ ලැයිමෙ ඉඳල කුමාරයා මාව බලාගන්න අපේ ගෙදරට ඇවිල්ල තිබුණෙ එහෙ ගැබිණි වාට්ටුවක් වාගෙ වෙලා තිබුණ කාලෙක.

මට අවුරුද්දකුක් නැතුව ඇති, අමිල මල්ලි ඉපදුන ගමන් වගේ. අපේ අම්මට මල්ලිව හම්බෙන්න. ලොකු නැන්දට තමර මල්ලිව හම්බෙන්න, පුංචි අම්මට මුතූව හම්බෙන්න. කොහෙම හරි ඔය ගැබිණි වාට්ටුවෙ වැඩ කටයුතු අහවර වෙලා මට යමක් කමක් තේරීගෙන එන කාලෙ වෙනකල් කුමාරයා අපේ ගෙදර හිටියලු

මාව බලාගන්න කියල එක්ක ආවට මොකද මහ කැලතක් හිටපු අපේ ගෙදර උයමන්වලට ආච්චි අම්මට වතුර ඇදල මුට්ටි පුරවල දෙන, පොල්ගාල දෙන වැඩත් කුමාරය කලා ලු.

කුමාරට කුමාරයා කියල බෞතීස්ම කලේ මමලුනෙ.

ඒ කාලෙ අම්ම මට කියල දෙන කතාවල වැඩි හරියක් ඉන්නෙ කුමාරයොනෙ. ඉතිං නමින් ජයකුමාර් වුණාට, ගෙදරට  හැමෝම කුමාර කුමාර කියපු හන්ද මං හිතන්න ඇත්තෙ කුමාර කියන්නෙ ඇත්තටම අම්ම කියපු කතාවල හිටිය වගේ කුමාරයෙක් කියලයි.

කොහොම හරි කුමාර හැමෝටම “කුමාරයා” වුණේ එහෙමලු.

කුමාරය තියාගන්න..අනේ කුමාරය තියාගන්න… කියල  අපේ ගෙදරින් යන දවසෙ මං විලාප තියල ඇඬුව බවක් මට මතක තියෙන්නෙ පස්සෙ කාලෙක අම්මල කිව්ව හන්දද මන්ද.

ඒ මතක හරිම පැටලිලි සහගතයි කියල හිතෙනකොටත් දුකයි.

පස්සෙ කාලෙක කුමාරය ගැන මතක් කරල තියෙනව අපි අනන්තවත්. පුංචිම කාලෙත් තොරතෝංචියක් නැතුව කතා කරන, ප්‍රශ්න අහන මං එක්ක ඉහ ගහල, මගෙ දඟකාර වැඩවලට තරහ ගියත් නිය පිටින් කොනිත්තන්නෙවත් නැතුව මාව බලාගන්න, සිංහල හරියට කතා කරගන්න බැරි කුමාරයා හොඳ සටනක් කළා කියල තමයි තාත්ත මට හිනා වුනේ.

මං තේ හදාගෙන එනකොට කුමාරයා අම්මට එයාගෙ වර්තමාන කතාව කියනව.

නෝන මේ ඉඳල මං කොළඹ අපේ අක්ක ලඟට තමයි ගියේ.  ඒත් කොටි කළබල එනකොට අයියත් නැතුව අක්ක එහෙ ඉන්න පය වුණා. දුවල පුතාල පහයි.  අරි පොඩියි. එයා ආපහු ගියා ගමට. මට කොළඹ දාල යන්ඩ බේ කියල මං ඉටිය. ගමේ ගීල්ල මොනා කරන්නද නෝන?

මං තෙං තෙංවල ඉටිය. වෙල්ලවත්තෙ සයිවර් කඩේක වේටර් වෙඩ කලා. සමහර කාලෙ නාටාමි වෙඩෙත් කළා, තව කාලෙට කන්ඩ නැතුව පාරෙත් ඉටිය.

 පස්සෙ මාත්තයෙක් මාව වෙඩට ගත්ත එයාගෙ පැට්ටේරියෙ සිකුරිටි. දැං  අවුරුදු කානක් එතන තමා වැඩ කරනවා. නිවාඩු අම්බුනම ගමේ යනව. තැං අවුරුදු තෙකකට කලිං අම්මත් මලා. අක්කත් ඒ නේ. නංගිත් රට. තැං ගමේ ගියාට කවුරුත් නේ. ඉතිං  මේපාර කොහෙ යනවා කියල කල්පනා කළා. ඉස්සර මං ඉටිය තැනට යන්න ඕනෙ කියල ඉතුන. ආව.

ඉතිං කුමාරට මතක තිබුණද ඉතිං අපේ ගෙදර? දැං වෙනස් නෙ ගොඩක්.

මං කතාවට එකතු වුනේ කුමාරයට තේ එක දෙන ගමන්

බයින තැන යන්තං මතක තිබුණ නෝනා. මේ පරණ කඩේ නේ නෙ. ඉතිං මට එකපාරට බැරිවුනා ඔයාගන්න.ලොකු මාත්තය වැඩට ගීන්ද?

අම්මටයි මටයි මූනෙන් මූණ බැලුණ.

අම්මගෙ මූණෙ ඇඳුන දුක් රේඛා එක්ක මගෙ හදිසි නිහැඬියාව නිසා කුමාර විපිලිසර වුණා.

මහත්තය නැති වුණා නෙ කුමාර. දැන් අවුරුදු දෙකක් වගේ වෙනව.

අය්යෝ! මොනා වුනේ?

අම්මා තාත්තාගෙ මරණය විස්තර කරන හැටි මට හීනෙන් වගේ ඇහුණ. මං හිටියෙ හිතෙන් පුංචි කාලෙට එක පාරටම ගිහින්. තාත්තගෙ ඔඩොක්කුවෙ.

පුතා කුමාර  එක්ක කතා කරන්නකො. අර පන්තියට ළමයි ඇවිත්. මං ඉක්මණට පාඩම බලල පිටත් කරන්නං

අම්ම ගියා.

මං පියවි සිහියට ආව.

ඉතිං කුමාරය අයියෙ කියන්නකො විස්තර.. මං කයිවාරුව පටං ගත්ත. ඒ විතරක් නෙවෙයි මටත්  නොදැනිම කුමාරයාට අයියා කියන්නත් පටන් අරන් තිබුණ.

පේපි ලොකු වෙලා ගොඩක්. ඉස්සර මෙච්චරයි.

මං අනපේක්ෂිත ආකාරයට සුහදවීම නිසාද කොහෙදෝ කුමාරය අයියා සබකෝලය අතෑරල දොඩමලු වෙන්න පටන් අරන් තිබුණ. මටත් පුදුමාකාර විදියට කුමාරය අයියා  එක්ක පුංචි කාලෙ වගේම තොරතෝංචියක් නැතුව කියවන්න හිතක් පහල වෙලා තිබුණෙ.

ඉතිං කුමාරය අයියත් දැන් ලොකු වෙලා වයසට ගිහින් නෙ. මට මතක ඉතිං මාව බලාගත්තු පොඩි කුමාරය අයියනෙ. කවුද හිතන්නෙ එයා ආපහු අවුරුදු ගාණකට පස්සෙ එයි කියල අපිව බලන්න?

දැං පේපි මොනා කරනවා?

මං කැම්පස් එකේ කුමාරය අයියෙ. දැං තුං වෙනි අවුරුද්ද. තව අවුරුද්දක් තියෙනව ඉගෙන ගන්න.

ඉතිං කොළඹමද ඉන්නෙ?

ඔවු.. මාමලගෙ ගෙදර

ආ චූටි මාතියගෙ ගෙදර. චූටි බේබි කෝ දැං?

මල්ලිත් ඉගෙනගන්නවනෙ කුමාරය අයියෙ. එයාට නිවාඩු නෑ. ඉතිං ගෙදර ආවෙ නෑ.

දැං වයස කීයද පේපිගෙ.

ම්…….විසි හතරක් විතර

අප්පා… අපෙ අක්කට විසි අතර වෙද්දි ළමයි අතර දෙනයි පේපි.

කුමාරයා කල්පනාවට වැටුණ.

මං මේ ඉන්න කාලෙ ඔන්දට කාල බිල ඉටිය. කොළඹ ගීන් පස්සෙ බඩගින්නෙ ඉන්ඩ වුණාම මට ඇමතිස්සෙ මතක් වුණා මේ ඉටිය කාලෙ.

පේපි ඉගෙනගන්න. ගොඩක් ඔන්දට ඉගෙනගන්න.  මං කවදඅරි මගෙ දරුවෙක්ට උගන්නන්න ඕනෙ ඒ වගේ.

කුමාරයා අයියා තමන් පොදිබඳින බලාපොරොත්තු මල්ල ලිහුවා.

ඒක හොඳයි. කුමාරය අයිය එහෙම හිතන එක කොච්චර හොඳද? ඉතිං අපිව බලන්න එන්න හිතුණෙ මොකද එකපාරටම?

පේපි, මං මේං ගියේ හරි දුකෙං.  මට තැනුත් මතක වෙනවා පේපි මං යනකොට කෑගාල ඇඬුව. අවුරුදු අතරක් වගෙ ඇති පේපිට.

මටත් ඇඬුන. මගෙ නංගිව මට මතක් වුනේ. මගෙ නංගිව මට බලාගන්න බැරි වුණා.

මං පේපිව බලාගත්තෙ මගෙ නංගි කියල ඉතලනෙ. ඒත් මං යන්න ඕනෙ වුනා. ගීං ගොඩාක් කල් ගීනුත් අරියට මතක් වුණා. කවදා අරි බලන්න යනවා කියල ඉතා ගත්ත.

කවදත් කීව නාහ වැඩ කරන මගෙ ඇස්වලට ඕනෙ වුණා ඒ වෙලාවෙම එදා  තමං වඩාගෙන ගේ වටේ දුවපු කුමාරයා යන දුකින් අම්මගෙ තුරුලෙ ඉඳල විලාප තියපු පුංචි කෙල්ලගෙ ඇස්වලට කඳුලු පුරවන්න. පුටුවෙ ඉඳන් කුමාරයා අයියා එක්ක කතා කරන ලොකු මහත් වෙච්ච කෙල්ලට තේරුණා තමන් මහ හයියෙන් විලාප තිබු බව මතකයේ තියෙන්නෙ කවුරුත් කියූ නිසා විතරක්ම නොවන බව. පොඩි එකී අස්සෙ රිංගගත්තු ලොකු කෙලී, ඒ උණපු කඳුලු හංගගන්න මහා උත්සාහයක් දරමින් නැගිට්ට.

ඒ කෙල්ල ආපහු ආවෙ ඇල්බම් එකක් අරන්

ඒ පුංචි පේපිට බත් කවපු දා පේපිව බලාගත්තු අවුරුදු දොළහක පොඩි කොල්ලා, පේපිව තුරුල් කරගෙන ඒ පැදුරෙම ඉඳගෙන ගත්තු තරමක් පරණ වේගෙන ආව පින්තුරයක් කුමාරයා අයියාට පෙන්නන්න.

කුමාරයා අයියා ඒ දිහා බලන් හිටියා.

කතාබහක් නැති මිනිත්තු ගාණකට පස්සෙ කුමාරයා අයියා හිස එසෙව්වෙ ඇස්වල කඳුලු හංගගන්න කිසිම උත්සාහයක් නැතුව..

මේක ගත්තෙ පේපිගෙ තාත්ත.  මට අරි ආදරෙයි මාත්තයා. බූන්දි ගෙනත් දෙනවා මට.

කුමාරයා අයියා ඒ පින්තූර කතාවෙ මට මතක නැති තැන් සිහිපත් කළා.

ඔවු කාලෙ ගතවෙලා හරි වේගෙං.. ඇස්වලට ආයෙමත් උණාගෙන එන කඳුලු අස්සෙං මට කියවුණා.

කුමාර ඇඳුම් එහෙම මාරු කරගෙන මහන්සි අරින්න. මොනව හරි උයන්න යමු චූටි පුතා.

පන්තිය ඉවර කරල අම්ම ඇවිල්ල කතා කරනකල් ඊට එහා වචනයක් කතා කරගන්න බැරුව කුමාරයාත් පේපිත් දෙන්න හිස් අවකාශය දිහා බලන් හිටිය.

ලබන සතියෙ මං කසාද පඳිනව නෝනා. කොළඹ කෙල්ල තමා. ඒත් අරි ඔඳයි. මං පොඩි කාමර කේල්ලක් කුලියට ගත්තා. ඒකෙ ඉඳල රස්සාවට යනව. පස්සෙ කාලෙක කඩයක් දාන්න ඉතං ඉන්නෙ අපි. අපිට මේම උනේ අපිට ඉගෙනගන්න බැරිවුන අන්ද නෝනා.. අපි ඉතුවෙ කවදඅරි අපේ දරුවන්ට ඔන්දට උගන්නන්න ඕනේ කියල තමා.

බත් පිඟාන අනන ගමන් කුමාරයා අයියා කප්පරක් ඉදිරි බලාපොරොත්තු අම්මාට කිව්වා.

මං හිටියෙ තාත්තගෙ වියෝවත් එක්ක අඳුරු වෙලා හිස්ව ගිහින් තිබුණ අපේ ජීවිතවලට  හදිසියේ එළීයක් වැටුණ වගේ දැනෙන සිතුවිල්ලෙන් උද්දාම වෙලා. හරියට කාලෙකින් නෑදෑයෙක් ගෙදර ඇවිල්ලා වගේ.

බැන්දාම නෝනත් එක්ක කුමාරයා අයියා ආයෙත් අපේ ගෙදර එන්න..!!

පහුවදා යන්න පිටත් වෙන කුමාරයා අයියාට මං කිව්ව.

මං එනව පේපි! කවදහරි ආයෙ එනව!

කුමාරයා අයියා තොල් අස්සෙන් තරමක් ඉස්සරහට ආව දත් විදහල එයාගෙ අපූරු හිනාව පෙන්නල කිව්වා.

අම්මට වැඳල මං දිහා ආදරෙන් බලල හිනාවෙලා යන්න පිටත් වුණ කුමාරයා අයියා ගේට්ටුවෙන් එළියට ගිහින් ආපහු හැරිලා අත වැණුවා.

අලුත් ජීවිතයක් අරඹන්න, ජීවිතේ ජයගන්න බලාපොරොත්තු පොදියක් උස්සාන යන  ජයකුමාර් අයියා දිහා අපේ ගෙදර දොරකඩ ඉඳන් බලන් හිටිය එයාගෙ චූටි නංගිත් හිනාවෙලා එයාට අත වැනුවා.

පින්තූරෙ මෙතනින්

Posted in Uncategorized | 7 Comments

තාත්තෙක්, හීනයක් සහ වාසනාවන්ත දුවෙක්..!!

මෙන්න බොලව් අපගේ බලු පුතුනා

මේකා නම් මහ නරක බල්ලෙකිය

මේ බල්ලා කොයි සිට ආවේ

මේකා අපායෙ ඉඳ ආවේ

 

ඔලුවෙ ඉඳන් රෙදි පොරවාලා

හොරට නිදාගෙන මේ ඉන්නේ

නැගිටපියවු හොර ගෙඩි දෙන්නා

පස්සට ඉර අවුවත් වැටිලා

 

හොඳ ලොකු කෝටුව ගෙනැවිල්ලා

මේකට දෙක තුන දීපන්නේ

තාත්ත ඈත ඉඳන්ම ඕක කියාගෙන එනව ඇහෙද්දිම ඉතිං ඉස්කෝලෙ යන්ඩ තියෙනව කියල දන්න හන්ද බා‍ගෙට ඇහැරිලා හිටිය වුණත් ඇඳේ ගුලි වෙලා පොරෝණයගෙ අස්සෙම ගුලිවෙන්ඩ කැමති මමයි මල්ලියි දෙන්නම කම්මැලිකමට ඇස් පියාගෙනම කෙඳිරිගගා නැගිටිනව.

ඔය තාත්ත එන්නෙ අපිව ඇහැරවන්ඩයි.

හා යමු.. දෙන්නම දත්මැදල මූණ සෝදල කිරි බොන්ඩ.

තාත්ත අපි දෙන්නව ඉඹල මල්ලිව වඩාගෙන මගෙ අතින් අල්ලල නැගිට්ටවගෙන එක්කන යනව කුස්සිය පැත්තට. ඒ ඉතිං පුංචිම කාලෙ.

ඒත් අපි දෙන්න ලොකු වෙලා තනියෙන් වැඩ කරගන්න කාලෙත් තාත්ත ඇවිල්ල ඔය කවිය කියල අපිව ඇහැරවනව. ඕක කියාගෙන එන වෙලාවට අපි අවදි වෙලා හිටියෙ නැත්තං ඉතිං හංකිති කව්වගෙන, කෑගහගෙන, හූතියාගෙන, ඇඳ රෙදි අකුලගෙන බිම දාල අම්මගෙන් තුන් දෙනාම බැනුනුත් අහගෙන තමයි නැගිටින්ඩ වෙන්නෙ.

ඒක එයාම හදාගත්තු බහුකාර්ය කවියක්.

නැලවිලි කවියත් ඒක, කූද්දන කවියත් ඒක.. කොටින්ම කියනව නං අපි දෙන්න උදේ ඉඳන් කරන නාහෙට අහන්නෙ නැති වැඩවලට අපිට දඬුවම් නියම කරන්නෙත් ඒ කවියෙන්ම තමයි.

හැමදාම හවසට ගෙදර ආවාම ඇඟ සෝදගෙන එහෙම තේ බීල ඉවර වෙලා තාත්ත මාවයි මල්ලිවයි ටිකක් වෙලා වඩා ගෙන ඉන්නව. ඉස්සෙල්ලාම වඩවගන්න අපි දෙන්න පොර කනව.. ඒ පාර තාත්ත දවසක් මාව යි දවසක් මල්ලිවයි ඉස්සෙල්ල වඩාගන්න පටන් ගත්ත.

උන්න ගමන් ඉතිං අපේ මල්ලි නීති රීති කඩල මාව ඉස්සෙල්ල වඩාගන්න  තියෙන දවසට තාත්ත තේ බීල කෝප්පෙ තිබ්බ ගමන්ම ඔඩොක්කුවට පැන්නම මං රණ්ඩු වෙලා ඇඬුවත් එක්ක..

තාත්ත වඩාගත්තාම හරි සැපයි. කොහෙන්වත් හිර වෙලා තද වෙලා රිදෙන්නෙ නෑ.

අනික තාත්තගෙ පිරිච්ච උරිස්ස තරම් සැප කොට්ටයක් තවත් නෑ.. ඉතින් අපි තාත්ත වඩාගෙන ඉන්න ඒ ටික වෙලාවට හරි ආසයි..

ඒ වෙලාවට තාත්ත මුමුණ මුමුණ ඉන්නෙත් ඒ කවියම තමයි.

මෙන්න බොලව් අපගේ බලු පුතුනා

මේකා නම් මහ නරක බල්ලෙකිය

මේ බල්ලා කොයි සිට ආවේ

මේකා අපායෙ ඉඳ ආවේ

 

උදේ ඉඳන් නටලා නටලා

වැදිලලු අත්තාගෙන් ගුටියක්

තාත්තගේ කරඋඩ නැගලා

දැන් හොඳ බල්ලෙක් වගෙ ඉන්නේ

 

හොඳ ලොකු කෝටුව ගෙනැවිල්ලා

මේකට දෙක තුන දීපන්නේ

 

හා දැං ඇති බල්ලො.. බැහැපං..මගෙ අත රිදෙනව දැං..

අපිව වඩාගෙන ඉඳල ඉඳල අත් රිදෙන්න ගත්තාම ඉතිං අපි දෙන්න අකමැත්තෙන් වුණත් තාත්තගෙ තුරුල්ලෙන් බහිනව.

පස්සෙ පස්සේ ඉතිං අපේ කරදඬු ඉස්සුනාම තාත්තට අපිව වඩාගෙන ඒ හැටි වෙලා ඉන්ඩ බැරි වුණා..

ඒත් උන්න ගමන්

තාත්තෙ වඩා ගන්නකො චුට්ටක්…. කියල අපි කිව්වාම

හපොයි වඩාගත්තම කකුලුත් බිම වදිනව බොලාගෙ දැන් කියල උස්සල ටිකකින් බිමින් තියනව

ඔය කවියෙ මුල කොටස එහෙමම තියෙද්දි ඒකට අවස්ථාවෙන් අවස්ථාවට ගැලපෙන්න වෙනස් කරන්න, තව කෑලි අමුණන්න තාත්ත හරි හපනා. ඒ හන්දම ඉතිං ඕක අතොරක් නැතුව වෙනස්කම්වලට ලක් වුන කවියක්!

සමහර දවසට එකම දවසෙ දෙපාරක් විතර වෙනස් වෙනව ඕක.

මල්ලිටයි මටයි මොකක් හරි අලකලංචියක් වුණාම නං අනිවාර්යයෙන්ම ඒක ගැන ඔය කවියෙ මැද කවිය වෙනස් වෙනව.. එතෙන්ට තව අලුත් කවි කෑල්ලක් ඈඳෙනව.

ඔන්න වැහැල වැහැල වත්තෙ වතුර පිරිච්ච දවසක අපි තුන්දෙනා කෙහෙල් කොට පුරුද්දල පහුරක් හදාගෙන කංකුං වලට ඕක දාගෙන පදින වෙලාවෙ කබරයෙක් දැකල මල්ලි කලබල වෙච්ච පාර පහුර පෙරලුණා.

අපි තුන්දෙනා අහල පහල වතු සේරම හෝදගෙන එන මඩ වතුරෙ ජබි ගහල ගොඩට ඇවිල්ල අම්ම එද්දි නාල සුද්ද වෙලා පිරිසිදුවට හිටියට මොකද පහුවදා ඇඟ පුරාම කසන බිබිලි දාල.

මෙන්න බොලව් අපගේ බලු පුතුනා

මේකා නම් මහ නරක බල්ලෙකිය

මේ බල්ලා කොයි සිට ආවේ

මේකා අපායෙ ඉඳ ආවේ

 

කෙහෙල් පහුරෙ උන් අපෙ පොඩි බල්ලා

කබරගොයා දැක බියවීලා

ඒක පෙරලිලා වතුරෙ වැටී

හොරි හැදිලා කස කස ඉන්නේ

 

හොඳ ලොකු කෝටුව ගෙනැවිල්ලා

මේකට දෙක තුන දීපන්නේ

ඉතිං අපිව හිනස්සන්නෙත්, ඇහැරවන්නෙත්, ලෙඩ වුනාම, නිදිමත වුණාම වඩාගෙන උරිස්සෙ නිදිකරවගෙන පිටට තට්ටු දදා කියන්නෙත් ඔය කවි තමා.. ඒව ඉතින් කිසිම නීතියකට රීතියකට යටත් වෙලා හදපුව නෙවෙයි. බෙහොම අහම්බෙන් එලිසමයක් වැටුණොත් මිසක් කවදාවත් තාත්ත ඒ පද හතර එකකට එකක් ගැලපෙන්ඩ කියනව මං අහලම නෑ. හැබැයි.. ඒ වචන අස්සෙ තියෙනව අපිට වෙච්ච දේ බොහොම කෙටියෙන්, මුලු කතාවම.

අනික් එක ඔය හැම කවියම ඉවර වෙන්නෙ හොඳ ලොකු කෝටුව ගෙනැවිල්ලා අපිට දෙකක් තුනක් වදින කෑල්ලෙන් තමා..

ඒ විතරක් යැ, අහන කෙනෙක්ට බඩ පුරා හිනාවෙන්ඩ පුලුවන් වෙන්ඩ තාත්ත ඒක කියනව. ඉස්සර අම්මයි ආච්චි අම්මයි දෙන්න උයන පිහන ගමන් තාත්තගෙ ඒ කවි වලට හොරෙන් කන්දීගෙන ඉඳල හිනා වෙනව..

ඇයි එතකොට උන්නු ගමන් අපි තුන්දෙනා සති අන්තෙ හවස පොඩි නින්දක් දාන්න ගිය වෙලාවට ජගත්චන්ද්‍රයගෙයි සූටියගෙයි කතාව ගොත ගොතා කියල එපා වුණාම සමහර දවසට අපි දෙන්නම තාත්තට කියල ඔය කවිය කියව ගන්නව. තාත්ත ඉතිං ගොඩක් දවසට අපි දෙන්නව නිදිකරවල තියල හොරෙන්ම නැගිටල යනවනෙ.

ඒක දන්න හන්දම අපි සෑහෙන වෙලාවක් හොරට නිදි වගේ ඉඳල ඉඳල එයාව අල්ල ගන්නව. යන්න නොදී තියාගන්නව

ඉතිං තාත්ත ආයෙත් නැවතිලා අපි දෙන්නව තුරුල් කරගෙන කවි කියනව..

මෙන්න බොලව් අපගේ බලු පුතුනා

මේකා නම් මහ නරක බල්ලෙකිය

මේ බල්ලා කොයි සිට ආවේ

මේකා අපායෙ ඉඳ ආවේ

 

ඔටෝ ටැක්සි කතාව අහලා

නිදිමත හැදිලලු බල්ලන්ට

නැගිටල යන්නෙමි මං පැනලා

ගොරවන සද්දෙත් ඔය එන්නේ

 

හොඳ ලොකු කෝටුව ගෙනැවිල්ලා

මේකට දෙක තුන දීපන්නේ

ටිකකිං ඉතිං දන්නෙම අපි දෙන්නට නින්ද ගියාම ටික වෙලාවකින් තාත්තටත් කවිය කියන එක එපා වෙනව….සමහර දාට අතරමගදි දන්නෙම නැතුව තුන්දෙනාටම නින්දත් ගිහින්.

අද හරිම පුදුම දෙයක් වුණා!!

අද උදේ දැකපු හීනෙක තාත්ත මාව වඩාගෙන නාවින්නෙ ඉස්පිරිතාලෙ හිටිය.

මාව නයි කූඹි කාල කකුල් පුරාම තුවාල හැදිල ඉන්න කාලෙ මාව නාවින්නෙ ඉස්පිරිතාලෙට උස්සන් ඩොක්ට අංකල් එනකල් මාව නාඬා තියාගන්න ඕනෙ හන්ද කොරිඩෝ දිගේ කකුල් රිදෙනව කියල අඬන මාව වඩාගෙන ඇත්තටම තාත්ත එහෙම ඇවිදල තියෙනව.

මං අද ඒක එහෙම පිටින්ම හීනෙන් දැක්ක

මෙන්න බොලව් අපගේ බලු පුතුනා

මේකා නම් මහ නරක බල්ලෙකිය

මේ බල්ලා කොයි සිට ආවේ

මේකා අපායෙ ඉඳ ආවේ

 

වැස්ස දවසෙ සාලේ මැද්දේ

කූඹි තලන්නට ගිය බල්ලා

වී පැදුරේ උන් නයි කූඹි

පස්සා පැත්තත් උන් කාලා!

 

හොඳ ලොකු කෝටුව ගෙනැවිල්ලා

මේකට දෙකතුන දීපන්නේ

තාත්ත ඔය කවිය කිව්වෙ එහෙම ඇවිද ඇවිද ඉන්නකොට මගෙ කණට කරල.

තුවාලවල අමාරුවටම උණ අරන් කඳුලු පෙර පෙර හිටියත් ඒක අහල මං හිකි හිකි ගගා හිනා වුණා..

තාත්තට මාව වඩාගෙන පඩි නගින්න අමාරුයි. ඒ හන්ද ඉස්පිරිතාලෙ ට්‍රොලි තල්ලු කරගෙන යන්ඩ ආනතව හදපු කටු සිමෙන්ති පාරෙ තමයි මාව වඩාගෙන ඇවිදින්නෙ.

ඒක හීනයක් වෙලත් එහෙම නගිනකොට ඒ වෙලාවෙ තාත්ත හෙමින් හෙමින් උඩ අතට ඇවිද්ද්දි මට දැණුන මං ටික ටික උස යනව වගේ හැඟීම පවා ඇති වුනේ කොහොමද කියන එක මට හිතාගන්න බෑ.

සමහර විට ඒක මං හැබැහින් ඇත්තටම විඳපු දෙයක් ගැන හීනයක් හන්ද වෙන්න ඇති..

අපේ මතකයන් ඉතා තදින් පුංචි දේවල් එක්ක බැඳෙන එක ගැන මං හැමදාමත් ආසයි.

ඒ වගේම ඒක මට පුදුමයක්!!

හීනෙන් ඇහැරුණාම කවි කියන්න තාත්තා අද නැති බව මතක් වීම නම් මහා දුකක්!

ඒත් මං හිතන්නෙ මං වාසනාවන්ත දුවෙක්!!

මෙච්චර ලොකු කාලෙත් හීනෙන් හරි තාත්ත තමන්ව වඩාගෙන වඩාගෙන කවි කියන එක දකින්න තරම් වාසනාවන්ත දුවෙක්!!

පින්තූරෙ මෙතනින්

Posted in අම්මයි, තාත්තයි, මතක, මමයි, මල්ලියි, මුතුගල විත්ති | Tagged , , , | 24 Comments

මහ‍පොළෙන් ගත්ත “ටෙලිෆෝනය”

අම්මා මීරිගම ඉස්කෝලෙ ලඟදි මට පරිස්සමෙන් බස් එකෙන් බහින්‍ඩ කියල මල්ලිව අතින් අල්ලල පඩි බැස්සුව.

දැන් කාලෙ වගේ නම් ඉතිං කොන්දොස්තර මාම අම්මට බෙරිහන් දේවි ළමය වඩිගෙන බහින්ඩ කියල..

ඒත් ගිරිඋල්ලෙ ඉඳල එනකල්ම එක එක කවි සින්දු කිය කියා, කතන්දර කිය කියා බස් එකම විනෝද ගුලාවක් කරගෙන ආව අක්කයි මල්ලියි බැස්සාම කොන්දොස්තර මාමට පාලු හිතෙන්ඩත් ඇති…

නිල් පාට සන් සූට් එකක් ඇඳල චූටි සපත්තු දෙකකුත් දාල හිටිය මල්ලි අන්තිම පඩියෙ ඉඳල තොලත් හපාගෙන චන්ඩිකමට බිමට පැන්න විදිය දැක්කම කොන්දොස්තර මාමටත් හිනා ගියා.

අම්ම බෑග් එකත් එල්ලගෙන බහිනකල් මං මල්ලි බබාව අල්ලගත්ත බඩ මැද්දෙන් අත දාල..

එතකොට එයා උන්න ගමන් චණ්ඩිකමට දුවන්න හැදුවත් ගැලවෙන්න බෑ කියල මං හොඳට දන්නව.. ඉතිං එයා පොඩ්ඩක් දඟලල ආයෙ නිසොල්මන් වෙනව..

එයත් දන්නව එයාගෙ අක්කගෙන් ඒ වෙලාවට ගැලවිල්ලක් නෑ කියල.

හා එන්න.. චූටි පුතා අල්ලගන්න මගෙ වම් අතෙන්.. අම්ම මල්ලිව අනිත්අතින් අල්ල ගන්න ගමන් මට කිව්ව..

තුන් දෙනාම පාර පැන්න..

දැන් තියෙන්නෙ පාලමක්!!

ඇයි අම්මෙ මේ පාලමක්? මං ඇහුව.

ඉස්කෝලෙට යන්න තියෙන්නෙ කෝච්චි පාර හරහානෙ පුතේ.. ඉතිං ඒ හන්ද කෝච්චි පාරට උඩින් පාලමක් දාල තියෙනව අය්යල අක්කලට යන්න ලේසි වෙන්න.

එතකොත දැන් අපිට කෝච්චිය පේනවද අම්මෙ?

පුංචිම කාලෙත් වාහන එන්ජින් ගැන උනන්දු මල්ලිට ඇහිල තියෙන්නෙ කෝච්චිය ගැන විතරයි..

ආ… සමහර විට දැන් එකක් ඒවි පුතේ.. එහෙම වුනොත් බලන්න පුලුවන්නෙ පුතාට..

අපි ඉඳල බලල යමුද අම්මෙ කෝච්චියක්? මල්ලි පුංචි කමට කෝච්චිය බලන්න අම්මව නවත්තගන්නයි හදන්නෙ..

දැන් අපි යමු පුතේ ඉක්මණට.. තාත්තට බඩගින්නෙ අපි එනකල් බලන් ඉන්නවනෙ පුතේ.. දැන් ගිහින් කාල එහෙම හවස මහපොල බලන්න ඕනෙ නෙ අපි.. ගොඩක් දේවල් බලන්න තියෙනවනෙ ඒකෙ.. පුතාට පුලුවන්නෙ තාත්ත එක්ක ඇවිල්ල කෝච්චි බලන්ඩ..

අම්ම බාගෙට කියාගෙන යද්දිම මල්ලිගෙ කට ඇද වුනා කොන් දෙකෙන්.. ඒත් ඉතිං මහපොළ මතක් කළාම ටිකක් හරි ගියා..

ඒ පාර තුන්දෙනා එක්ක තාත්තලගෙ ජනසලු ස්ටෝල් එක තියෙන තැන හොයාගෙන ගියා.

පන්ති කාමර දෙකක් විතර එකතු කරල හදපු තාත්තලගෙ ස්ටෝල් එකේ තාත්තයි තව මාමලයි නැන්දලයි ගජරාමෙට වැඩ..

සාරි ලස්සනට නවල එල්ලනව.. හරියට පාට පාට අවාන් වගේ.. සාරිවල අග තියෙන ටසල් එල්ලෙනව ලතාවකට ඇල වෙලා..

බෙඩ්ෂීට්, තුවා, කුෂන්, එක එක විදියෙ රෙදි ගොඩවල් තාම ඒ විදියමයි..

තාත්ත මැද්දෙ ඉඳගෙන අනිත් මාමල නැන්දලට උපදෙස් දෙනව.. කුටිය හැඩ කරන්න.

ඒ අතරෙ තියෙනව තාත්ත අපේ ගමේ බෲස්ලි මාම එක්කල එකතු වෙලා ඊට කලින් දවසෙ ගෙදර ඉඳල ඇඳපු රෙදි බැනර් ටික..

ජනසළු කියල කියල අර චර්කාවක් කරකවන කොණ්ඩෙ බැඳපු ගෑනු කෙනාගෙ රූපෙත් එක්ක..

තාත්තව දැක්ක ගමන් මල්ලි දුවගෙන ගිහින් තාත්තගෙ කකුල බදාගත්ත.

ආ පොඩි බල්ලො.. ආවද..?

තාත්ත මල්ලිව වඩා ගෙන අපි දිහාට හැරුණෙ වෙහෙස පාට මූණෙ හිනාවකුත් ඇඳගෙන.

සිරිසුමන මේ බැනර් ටික දාන්නත් ඕනෙනෙ දැන් හවස් වෙන්න කලින්.. ඉක්මණට කාල මේ වැඩේ ඉවරයක් කරල දාමු..

තාත්තටත් බඩගිනි පාටයි ගොඩක්…!!

අම්ම කෙසෙල් කොලේ තවල බැඳගෙන ආව බත් මුල් ටික ලෙහා ගත්ත..

තාත්තට ලොකුම ලොකු බත් මුලක්! මටත් චූටි බත් මුලක්.. මල්ලිට ඊටත් චූටි එකක්..

අනේ එයාගෙ තනියම බත් කැවිල්ල.. අම්ම තාත්තගෙ බත් මුලෙන් හවුලෙ කන ගමන්ම මල්ලිටත් කටක් දෙකක් කවනව..

තව අනිත් මාමල නැන්දලට බෙදා ගන්න වෙනම මාලුපිණි මුල් දෙක තුනක්!!

ලූණු ගාණට කර වෙන්න අල තෙල් දාල, කරපිංච, අබ දාල මලවපු පොල් සම්බෝලයි, බටු බැදල සීනි දාල උයලයි, පරිප්පුයි..

ඔහොම දවසක ඉතිං වෙනදට පෙරැත්ත කර කර කවන්න වුනාට මල්ලා චූටි බත් මුලෙන් වැඩි හරියක් කනව.

එයා දන්නව අද හැන්දෑවෙ වාසි වැඩි වෙනව කියල හොඳ ළමයෙක් වුනොත් දැන් ම ඉඳල..

කාල ඉවර වෙලා තාත්ත ආයෙමත් වැඩවලට ගියා.
අපි දෙන්නත් පුංචි පුංචි වැඩ කරල දුන්න නැන්දල මාමලට.. මල්ලි නං ගිහින් ඇණ තියාගෙන කයියකට හේත්තු වුණා අර බැනර් එකකට රාමුවක් ගහන මාමල එක්කල.

එයාට ඉතිං ආයුදයක් මිටියක් පේන්න බෑ.. ඒව ගැන හරි ප්‍රශ්න. ඒව අහන්නෙත් හරිම පණ්ඩිත ලීලාවෙන්.ඉතිං ඒ මාමලට හිනායන්නෙ නැද්ද අප්ප මල්ලි අහන කියන ඒවට..

අනිත් එක ඔය නැන්දල මාමල එක්ක ගැවසුණාම එයාල ඉතිං චොකලට් ටොපි එහෙම ගෙනල්ලත් දෙනවනෙ..

ඒකත් හොඳ පල්ලම!!

ඒ වැඩ බලං ඉඳල කම්මැලි වුණාම ඉතිං මට පොඩ්ඩක් ඇවිදල එන්න හිතුණා.. අනික් පන්ති කාමරවල එක එක ජාතියෙ සැරසිලි එහෙම පේනකොට ඉන්න පුලුවනැයි එක තැනකට වෙලා මෙහෙම…

ඉතිං දෙපාරක් තුන්පාරක් විතර අනේ අම්මෙ අනේ අම්මෙ මන්තරේ මතුරපුවාම

හා.. යන්ඩ.. හැබැයි චූටි පුතා වැඩිය ඈතට යන්නෙ නැතුව මේ ළඟම ඉන්න ඕනෙ.. මට පේන දුරිං..

අම්ම කියනව

මල්ලිට පිටිපස්සටත් ඇස් තියෙනව එක්කො ඉව තියෙනව කියල තමා මං හිතං හිටියෙ ඒ කාලෙත්..

මං එයාට හොරෙං ආච්චි අම්මගෙ කාමරේ මී පැණි බෝතලේ කන්න යනව නං එයා දන්නව.

ඒ වගේ මං තාත්තලගෙ ස්ටෝල් එකෙන් බිමට අඩිය තිබ්බ විතරයි මෙන්න එයත් එනව දුවගෙන

මාච්චෙනවා‍… මාච්චෙනවා ගාගෙන

හැබැයි ආවට කමක් නෑ .. දඟලන්ඩ බෑ හරිද.. මගෙ අතින් අල්ලගන්නව..

මලයගෙ මේ වගේ ගමන්වල ඉතිහාසෙ හොඳ නෑ කියල, පෙර වැරදි බහුලයි කියල දන්න හන්දම ඉතිං මං මගෙ සුපුරුදු අණ පණත් පණවල නපුරු අක්කණ්ඩි චරිතෙට ආරූඪ වුණා..

කොහොම හරි කමක් නෑ වැඩේ කෙරෙනව නං කියල මලයත් ඉතිං බොහොම ලස්සනට ඔලුව වනල ඒකත් පිලි අරගෙන මගෙ අතේ එල්ලුණා..

හා …. කොහෙද යන්නෙ දෙන්න එක්කල..

තාත්ත කෑගහගෙනම අපි දිහාට ආවා

එයාගෙ වැඩ ඉවර වෙලා

තාත්තෙ අර මොකද්ද තාත්තෙ ඇ ඈත ටකරං මඩුව යට තියෙන පෙට්ටිය??

මගේ අම්මේ.. මල්ලිටත් පේන දේවල්..

ආ.. ඒක ජෙනරේටරයක් නෙ..

ජෙනරේටරයක්!! ඒ කියන්නෙ මොකද්ද තාත්තෙ..?

ඒ කියන්නෙ දැන් මහපොලට කරන්ට් ඕනෙනෙ ලයිට් දාන්ඩ.. ආන්න ඒකට කරන්ට් ගන්ඩ ගෙනාව කරන්ට් හදන මැෂින් එකක් ඒක..

ජෙනරේටර්.. ජෙන.. රේටර් තාත්තෙ අනේ මට ඒක බලන්ඩ පුලුවන්ද? එක්ක යනවද තාත්තෙ?

මල්ලිට ඔන්න හැදුන ආසාවක්!!

හා ජෙනරේටර් බැරියැ පස්සෙ. දැන් කොහෙවත් යන්ඩ බෑ.. අම්ම එක්කල ගිහින් ඇඟ හෝදගෙන ඇඳුමක් දාගන්ඩ දෙන්නම.. මහ පොළ තව ටිකකින් විවෘත කරනව නෙ.. අපි බලන්ඩ යන්න ඕනෙ..

මං අම්ම එක්ක ගිහින් ටැප් එක ලඟ බකට් එකෙන් ඇඟ හෝදවගෙන ඇවිල්ල තද රෝස පාට ගවුම ඇඳගන්නව.. දැන් නං අපි ඒ පාටට කියන්නෙ හොට් පිංක්.. වටේට චූටි ලා රෝස පාට රේන්දයක් අල්ලපු බේබි කොලර් දෙකක් දාලමහපු ඒ ගවුමෙ ඉස්සරහ අම්ම ලස්සනට ස්මොක් කරල තිබුණ. ඒ විතරක් නෙවෙයි ඒ ස්‍මොක් මෝස්තරේ උඩ බුලියන් රෝස මලුත් මහල තිබුණ තැනින් තැන.

ලා රෝස, කහ, සුදු, ලා නිල්, තද නිල් පාට පාට මල්..

පිටිපස්සෙන් එල්ලුන පටි දෙක අම්ම ලස්සනට ගැට ගැහුව බෝ එකක් එන්න..

ඊට පස්සෙ මං දාගත්ත මගේ ලා රෝස පාට බූල් බූල් සැන්ඩ්ල්ස් දෙක..

ඒකෙ ඉස්සරහ තියෙනව අර හෙලවෙන ඇස් තියෙන මූණු දෙකක්. ඕක ඉතිං දාන්නෙ එහෙමත් දවසක තමයි.

දැම්මට මොකද හරි දුකයි දූවිලි ගෑවිලා කැත වෙයි කියල.

ඉතිං එදාට ඇවිදින්නෙත් හරි අරපරිස්සමෙන් උඩිං උඩිං.

දැන් රෑ වෙලා ටික ටික සෙනග ඇදෙනව මහපොළ බලන්ඩ..

තාත්ත එයාගෙ ජනසළු ස්ටෝල් එකේ කට්ටියට වැඩ ගැන උපදෙස් දීල අපිත් එක්ක එනව මහපොළ බලන්ඩ යන්ඩ

මල්ලි තාත්තගෙ අතේ එල්ලිලා.. මං අම්මගෙ අතේ එල්ලිලා මහපොළ බලන්න යනව..

එක එක ජාතියෙ ස්ටෝල්ස් පිරිල..

බල්බ් දාල පාට පාට!!

ගස් පුරා බැඳපු ලවුස්පීකර් සද්දෙ… සින්දු යනව, කතා කරනව.

පුංචි ළමයින්ගෙ ඇස් දුවන්නෙම බැලුන් මාමල ලඟ.. සෙල්ලම් බඩු පුරෝපු කඩ ලඟ..

මල්ලි ඉතිං කාර් බාර් පිස්ස නෙ.. එයාට ඒ දවස්වල ඕනෙ වෙලා තිබුණ බැටරි දාපුවාම දුවන ලොකු ජීප් එකක්..

ඉතිං තාත්ත එයාව සෙල්ලම් බඩු කඩේකට එක්කන් ගිහින් අරන් දුන්න එයා ආසම කරන ජීප් එකක්

ඒක තැඹිලි පාටයි. ‍ලොකු රෝද තියෙනව.. ඒ විතරක් ‍නෙවෙයි.. බැටරි දැම්මාම පත්තු වෙන බල්බ් එකකුත් තියෙනව පිටිපස්සෙ කූරක හයි කරල.. ජීප් එක යද්දි අර ලයිට් එක තියන කූර දෙපැත්තට පැද්දෙනව තාලෙට.

ඉතිං ටික දුරක් ගිහින් තාත්තට ‍මල්ලියි ජීප් එකයි දෙන්නම වඩාගන්න සිද්ධ ‍වුණා.

ඔහොම ගිහින් අපි ගොඩ වුණා රුසියානු ළමා පරිවර්තන තියෙන පොත් කඩේකට

මාෂා සහ වලහා.. පිටු දිගාරිනකොට කතාවට අයිති පින්තූර ටික වෙනම පිටුවෙන් වෙන් වෙලා ඇවිත් ලස්සනට කතාව හදන පොත..

එතකොට පුංචි රවුම් බනිස් ගෙඩිය..

හත් පෙති මල..

ඔය වගේ පොත් ගොඩක් අතරෙ මට මගෙ ආසම පොතක් හම්බ වුනා එදා.
ඒ තමයි ටෙලිෆෝනය

රතු පාට තද පිට කවරෙ ලොකු රවුමක් අයින් කරල. ඒ විතරක් නෙවෙයි පොතේ පිටු සේරම ඒ රවුම අයින් කරල පිටිපස්සෙ කවරෙ හයිකරල තිබුණ කහ පාට අංක කරකවන රවුම හැම පිටුවකටම පේන්න!!

ඒ විතරක් යැ… ඒක හදල තිබුණෙ අපිට කරකවන්න පුලුවන් විදියට..

මං මීට කලින් කවදාවත් ඒ වගේ පොතක් දැකල තිබුණෙ නෑ..

එක එක ජාතියෙ සත්තු තමන්ගෙ උවමනා එපා කම්වලට ටෙලිෆෝන් එකෙන් කතා කරන හැටි තමයි කතාවෙ තිබුණෙ.

ඒකෙ කිඹුල් ජෝඩුවක් තමන්ට බඩගිනියි කියල පරණ හම් සපත්තු ජෝඩුවක් ඉල්ලන්නත් කතා කරනව.

ඔයා කියවල තියෙනවද ඒ පොත??

එක හුස්මට මං අම්මයි තාත්තයි මලයයි එක්ක කරක් ගහ ගහ හිටිය මහපොළෙන් ආපහු පියවි ලෝකෙට ඇවිල්ල මාත් එක්ක ගෙදර යන ගමන හූමිටි තිය තියා කතාව අහන් ඉන්න පෙම්බරයගෙන් අහනව

නෑනෙ … මං ලඟ තිබිල නෑ ‍ඒක….දැන් කෝ ඉතිං ඒක?

ඒක නෑ.. මගෙ මූණ ඇද වෙනව..

ඒක කාට හරි දෙන්න ඇති… අපරාදෙ.

මට වෙන කිසි දෙයක් නැති වුණාට අබමල් රේණුවක දුකක් හිතෙන්නෙ නෑ.. හැබැයි පොතක්

ගැන නං ඉතිං…

හ්ම්!! කොහොම හරි දැන් ඒක අපේ ගෙදර නෑ ඉතිං.

මං අදටත් පරණ පොත් කඩවලත් ඒක හොයනව..

මං දුක් මූඩ් එකේ..

අපි හොයාගමු ඒක.. පෙම්බරය කියනව

හ්ම් හ්ම්..

මං බකුස් හුම් හුම් ගෑවිල්ලෙ ආපහු මහපොළට යනව

 

කතාව ඉවරයි…

අනේ දන්න තැනක් තියෙනව නං කියපියෝ!!

මට ටෙලිෆෝනය පොත ආපහු ගන්න ඕනෙ!!

 

අද පින්තූරෙ මෙතනින්

Posted in Uncategorized | 33 Comments

ආනන්ද මාමා ගෙනා “හඳහාමි”

ඉස්සර අපි පුංචි කාලෙ අපිට හැමදාම බත් කාල කන්න ටොපි චොකලට් ලැබුණෙ නෑ..එහෙම අරන් දෙන්න අම්මලට සල්ලි තිබුණෙත් නෑ…

අහම්බෙන් දවසක පෙරේර බේකරියෙන් පාන් බනිස් ගන්නකොට අම්ම අපි දෙන්නට බන්ටි ටොෆි දහයක්, මයිලේඩි ටොෆි පහ හයක් අරන් දුන්නොත් ඇරෙන්න චොකලට් කියන්නෙ නං ඉතිං ඒ කාලෙ හැමදාම දකින සුරංගනා හීනවලවත් තිබුණෙ නැති කෑමක්..

මල්ලියි මායි විභාගයක් පාස් වුණා නං වුණේ, වාර විභාග, ආණ්ඩුවෙ විභාගවලට ලකුණු ගත්තනං ගත්තෙ අම්මලව කිසිම දෙයක් අරන් දෙනවයි කියල පොරොන්දු කරවගෙනත් නෙවෙයි. විභාග ඔහේ ආව.. අපි ලිව්ව..

පාස් වුණොත් ඒ වෙලාවට අම්මයි තාත්තයි අතේ සල්ලි තිබුණොත් අපි දෙන්න හීන මවාගෙන ඉන්නවයි කියල හිතෙන දෙයක් එයාල අරන් දුන්න.

මල්ලිට මවුන්ටන් බයිසිකලයක් ලැබුණෙත්, මට එක පාරටම ඇටමැස්සා, අපූ ත්‍රිත්වය ඇතුලු පොත් කන්දක අයිතිය ලැබුණෙත් අන්න එහෙමයි. අහම්බෙන්..

හැබැයි අපි චොකලට් කන්න බලාගෙනම හිටිය දවසක් තිබුණ. ඒ අවුරුද්දට ඉසතෙල් ගාන දවස. එදාට චූටි නැන්දයි, ආනන්ද මාමයි, අමිල මල්ලියි, මනේක නංගියි ( ඔවු ඔවු අර මේකෙ කමෙන්ට් කරන වදකාර නෑනන්ඩි තමයි) අපේ ගෙදර එනව.

එයාල තමයි අපිට චොකලට් අරන් එන්නෙ.. අවුරුදු කාලෙට විතරක් නෙවෙයි, එයාල කවද ආවත් අපි දෙන්නට චොකලට් වරදින්නෙ නෑ..

ඒත් ඉතිං දැන් කාලෙ වගේ ටෙලිෆෝන් තිබුණෙ නෑනෙ අපිට. ඉතිං එහෙම දවස් හරි අහම්බෙන්, නොසිතූ විදියට තමයි උදා වෙන්නෙ.

ඒත් ඉසතෙල් ගාන දවස ඉතිං චොකලට් ගැන බලාපොරොත්තු තියාගත්තට පාඩු නැති දවසක්.. ඒ කාලෙ විතරක් නෙවෙයි අද වුණත්….

අනික එයාල ගේන්නෙ කැන්ඩොස් චොකලට්. එක්කො ක්‍රීම් බෝල්ස්. නැත්තං ඒ දවස්වලට ජනප්‍රිය වෙලා තියෙන මොකක් හරි කැන්ඩොස් චොකලට්. ඒකත් එකක් නෙවෙයි, මල්ලිටයි මටයි දෙකක්!!

අපි දෙන්න ඕක කන්නෙ හෙමින් හෙමින්. එක්කෙනෙක් ගෙ එකක් කඩල කාල තමයි අනිකගෙ එක කඩන්නෙ.. ඒක තමයි තාත්තගෙ නියෝගය.. බඩ පිරෙන්න බත් කාල ඉවර වුණාම රසම රස ක්‍රීම්බෝල් හතරක් විතර කන්න අවසර ලැබෙනව..

උන්න ගමන් ඉතිං තාත්තගෙ ඇහැ වහල අපි දෙන්න ඇස් ගහගෙන බෝල දෙක තුනත් පන්නගෙන කන්නෙත් නැත්තෙම නෑ..

කොහොම හරි ඉතිං අවුරුදු කාලෙට අඹ ගහේ අත්තක තාත්තට වද දීල බන්ද ගන්න ඔන්චිල්ලාව ඇරුණාම, තාත්තයි අම්මයි කඩේට බඩු ගන්ඩ ගිහින් ආවම ලැබෙන නිලා පෙට්ටියයි, බඹර චක්කර ටිකයි ඇරුණාම අපි දෙන්නගෙ අවුරුද්ද සර්ව සම්පූර්ණ වෙන්නෙ ඔය චොකලට් දෙකෙන් තමයි.

මට මතක විදියට ඒ එක්දාස් නවසිය අසු හත වෙන්න ඕනෙ..

ඒ අවුරුද්දට නං අපි දෙන්නට හම්බුනේ චොකලට් විතරක් නෙවෙයි. එදා ආනන්ද මාම ඇවිල්ල තිබුණෙ අපි දෙන්න ඒ චොකලට් එකට වඩා පස්සෙ ගොඩාක් ආදරේ කරපු දෙයක් අරගෙන..

ඒ තමයි “හඳහාමි”

අමිල මල්ලිට හඳහාමියෙක් ගන්න ගමන් අපි දෙන්නටත් එයා හඳහාමියෙක් අරගෙන..

කවුද මේ හඳහාමි??

හඳහාමි කියන්නෙ කැසට් පටයක්. ආනන්ද රාජකරුණා, කුමාරතුංග මුණිදාස කියන රචකයන් දෙපල විසින් කුඩා දරුවන්ටම  ලියැවණු ගී පද නන්දාමාලනිය විසින් ගායනා කෙරුණු කැසට් පටයක්.. ඒ විතරක් නෙවෙයි, මේ ගීත එකතුව, ඒවගෙ බටහිර  සහ පෙරදිග තනුත් එක්ක ලියවිලා, සිබිල් වෙත්තසිංහ නැන්දගෙ අලංකාර ළමා චිත්‍රවලින් හැඩ වෙච්ච පොතකුත් ලැබුණම!!

හ්ම්.. හරියට අපි දෙන්නට රටක් රාජ්ජයක් පහල වුණා වගෙයි!

අපි දෙන්නගෙ වැඩේ ඉතිං එදා ඉඳල අපේ ගෙදර තිබුණ පරණ තාලෙ රිදී පාට අයිවා ප්ලේයර් එකේ ඕක දවසට දහ පාරක් විතර අහන එක තමයි. අද වගේ පුංචි දරුවන්ට රියැලිටි තරඟ නොතිබුණ, සීඩි, ඩීවීඩි නොදැක්ක, අපි දෙන්න වගේ බොහොමයක් දෙනෙක් එදා හඳහාමි බොහොම ආසාවෙන් රස විඳින්න ඇති.

උදය, මල් බස්, හාවාගෙ වග, කඳුකර දර්ශන, ගඟ, රාත්‍රිය,

සරල තනුවක්, නන්දා නැන්දගෙ ආදරණීය ඇමතුමක් සමගින් මේ ගීත අපි ඇහුවෙ ඒ සිද්ධි හිතේ මවාගෙන..

මට නං  ඒ හැම ගීතයකටම මමම හදාගත්ත නැටුමක් තිබුණ. ඒ නැටුම්වල තිබුණෙත් ගීතය අහල ඒක අපි තේරුම්ගත්තු විදියත් එක්ක හැදිච්ච අමුතුම අංග චලන..

සරලයි වුණාට ඒ ගීත අපේ රසවින්දනය විතරක් නෙවෙයි වාග් කෝෂය  ඔප් නංවන්නත් බොහොම උපකාර වෙන්න ඇති.

දැන් බොහොම පොඩි දුරක් යන පෞද්ගලික බස්වලත් ටීවී  එකක් හයි කරලනෙ තියෙන්නෙ.

හුළං පොදක් වදින්න වීදුරු ටික හරියට ඇරෙන්නෙ නැති වුනාට මගීන්ගෙ විනෝදාස්වාදය උපරිමයි බස් ඇතුළෙ දැන්.

ජිංජර්ගෙ, බේබි ශානිකාගෙ අඟර දඟර නැටුම් යන අස්සෙ අස්සෙ උන්න ගමන් පෙන්නනව පහුගිය කාලෙ පුංචි එවුන්ව කරලියට ගෙනල්ල තියපු රියැලිටි තරගවලින් දිනපු පුංචි ළමයි දැන් වේදිකාවල සින්දු කියන ඒව.

අමරදේවයන්ගෙ සින්දු කියල රියැලිටි තරගයක් දිනපු බටු ඇටයක් වාගෙ පුංචි කොල්ලෙක් වේදිකාවෙ පිනුම් ගහනව ඊට පස්සෙ එන පොඩි කෙල්ල  නට නටා වයසට නොගැලපෙන නාට්‍ය ගීතයක් කියනව අහගෙන ඉන්න අපේ කාලෙට වඩා දැන් කාලෙ තාලෙ කොච්චර වෙනස් කියල දන්නව වුනත් මට අමාරු වුණා.

මට නම් හිතෙන්නෙම දැන් අම්මල තාත්තල ඒ පොඩි එකාගෙ හැකියාව පුංචි කාලෙම විකුනල හම්බකරගන්නව. ඕක ඉස්සරත් වුනේ නෑ කියන්න බෑ.. අතීතයේ කළ එළි බැහැපු දක්ෂ ළමා ගායිකාවන්ට වුනේත් ඕකම තමයි. මුල් කාලෙ ජනප්‍රිය රැල්ලට ඉල්ලුමක් හැදුනට.. වැලේ වැල් නැතුව යනව කාලෙකදි.

හුදෙක් අනුකරණවාදීන් නොවී තමන්ගෙම අනන්‍යතාවක් පෙළින් පෙළට ගොඩ නගාගන්න තියෙන වටිනා කාලය ඒ පුංචි දරුවන්ගෙන් උදුරා ගන්න එක ගැන නම් හරි දුකක්!!.

අනික තමයි ඒ වයසෙදි සල්ලි හම්බ කරන උමතුවක් වැලඳුනාම තමන්ගෙ දක්ෂකම් ඔප්නංවාගන්න තව බොහොම දුරක් යන්න තියෙන බව දරුවන්ට පවා අමතක වෙලා යනව..

අනිත් අතට පුංචි කමට තමන් පවුල නඩත්තු කරන බව දැනුනාම, තමන්ට පවුල තුළ තීරක බලයක් තියෙන බව දැණුනාම හිතුවක්කාර වෙන්න, ඒ නිසාම අයාලේ යන්න තියෙන ඉඩ බොහොම වැඩියි කියල දෙමාපියන් තේරුම් ගත යුතුයි කියල මට හිතෙනව.

ඒක එක අතකට ඒක කීරි ගැහිල යන හිතේ අමාරුවක් විතරක්ම නෙවෙයි.. ඒක අපේ රටේ අනාගත තාරුණය ගැන, තාරුණ්‍යෙය් ගමන්මග ගැන අපිට ලැබෙන දරුණු ගණයේ ඉඟියක්.

අපි වින්ද ළමා කාලෙ මතක් වෙලා දුක්වෙලාම හරි යන්නෙ නෑ කියල හිතන්න කාලෙ ඇවිල්ල.

තාක්ෂණය මහ ලොකු දියුණුවක් කරා ගිය, ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය රටේ මහා භූමිකාවක් නිරුපණය නොකළ ඒ කාලෙත් අපිට රසවිඳින්න හොඳ ගීත ළමා ගීත සාහිත්‍යයක් තිබුණ එක ගැන අපි සතුටු වෙන්න ඕනෙ තමයි..

ඒත්, අද කාලෙ විහිලු මෙගා නාට්‍යවල චරිතවල අනුසාරයෙන් පවුල් ජීවිත ගෙවන වැඩි හරියක් අම්මල තාත්තල අමුවට දරුවන්ව තරුණ වියට ඇදගෙන යන හැටි දැක්කාම නැතුව දරුවන්ට දරුවන් විදියට හැදෙන්න වැඩෙන්න අවශ්‍ය වට පිටාව නොලැබෙන එක ගැන නම් දුකයි.

කාලෙකට පස්සෙ හඳහාමි අහල හිතෙන් මගෙ පුංචිකාලෙට දුවපු මම අද ලිව්වෙ ලියන්න හිතපු විදියට නං නෙවෙයි.. ලියවුණ විදියට.

ඒ හන්ද මහ ලොකු රහක් බලාපොරාත්තු වෙන්න බැරිවෙයි මේ ලියවිල්ල අස්සෙ..

සමා වෙන්න ඒ ගැන..

 

අපේ අම්ම හැමදාමත් එන්නෙ මට පුදුමයක් අරන්!!

ඊයෙ කාලයක් තිස්සේ මං හොයපු දෙයක් එයාගෙන් ලැබුණා…

හඳහාමී!!

මහා කම්මැලි, කණහිරියා වැඩක් කර කර වුණත් අද හඳහාමි අහපු මට අඩු තරමෙ වැඩේට ගිය කාලෙවත් දැනුනෙ නැති තරම්…

ඒ මුලු වැඩේ අස්සෙම හිතෙන් මං හිටියෙ අපේ ගෙදර සාලෙ රේඩියෝ එක ඉස්සරහ නට නටා!!

 

 

පින්තූරෙ මෙතනින්

 

Posted in අම්මයි තාත්තයි මල්ලියි මමයි, මට හිතෙන හැටි | 40 Comments

තට්ටු ගවුම…!!!

කට්ටිය එක්ක පිට්ටනිය මැද්දෙන් අම්මලගෙ ඉස්කෝලෙට ආව මං එයාලගෙන් වෙන් වෙලා ඇවිත් ඉස්සෙල්ලාම කැන්ටිම ට එබුණ.

අම්ම හිටියෙ නෑ..

ඒ පාර කෙලින්ම උඩ පැන පැන ඇවිත් නතර වුණේ සංගීත කාමරේ.

අපි පහේ ශිෂ්‍යත්වෙ ඉවර වෙලා පහ හමාරට එන කල් හැම අවුරුද්දකම ඉස්කෝලෙ කොන්සට් එකට තියෙන අයිටම් කීපෙකටම ඉන්න හන්ද මේ මාසෙ අන්තිමට තියන කොන්සට් එකේ අරුමයක් මට තිබුණෙ නෑ..

ඒත් අද කොන්සට් එකට ළමයි තෝරද්දි දැනගන්න ලැබුණ ආරංචිය අම්මගෙ කනේ තියනකල් මට නිවනක් නෑ…

කාමරේ මේසෙ ලඟ ගුරුපුටුවෙ වාඩි වෙලා අම්ම උත්තර පත්තරවල ලකුණු කියවනව

එතනම ඉස්සරහ පුටුවෙ අනිත් සංගීත සර්, තිස්ස මාම ඒව ලියනව. පන්තිවලට බෙදන්න පොඩි තීරු වගේ කොලවල.

කාමරේට ළමයි ආවාම ඉඳගන්න තියෙන කලාල එලපු ගමන්,

ඈත කොණේ බිත්තියට ‍හේත්තුව දාගෙන හිටිය වයලින් ටිකයි, රාක්කෙ හිටපු තම්මැට්ටං දවුල් ටිකයි සේරම මං අම්මට කියන්ඩ යන ආරංචිය දැනගන්ඩ බලං ඉන්නව කියලයි මට හිතුණෙ.

සතුට හන්ද වෙනදට ආව ගමන් මතුරණ බඩගිනි මන්තරෙත් අමතක වෙලා තිබුණෙ..

අම්මෙ,

ම්…!!

මං තිස්ස මාමගෙ ලකුණු කොලේට එබුණ.. තිස්ස මාම ලියන ගමන්ම මට විරිත්තුව.. මාත් විරිත්තුව

තිස්ස මාමත් සෙල්ලං කරන්න නං අපිටම හරියනව..

උන්න ගමන් මං කලින් ආව දවසක තිස්ස මාමට ‍ෆ්‍රී පීරියඩ් එකක් නං මං එයාට අපේ ශිෂ්‍යත්ව පන්තියෙ සිංහල ප්‍රශ්න වගේ ඒව ලියල ප්‍රශ්න පත්තර දෙනව.

ඒ කියන්නෙ දැන් ඔය ප්‍රස්ථාව පිරුළුවල හිස්තැන් පුරවන්ඩ වගේ ඒව

කටුස්සාගේ කරේ බැන්දා වගේ

පෙරළෙන ගලේ නොබැ‍‍‍‍‍‍‍ඳේ

එයා ඉතිං හරි සීරියස් මූණක් හදාගෙන ඒවගෙ හිස්තැන් පුරවනව මෙන්න මෙහෙම

කටුස්සාගේ කරේ සර්පිනාව බැන්දා වගේ

පෙරළෙන ගලේ තබ්ලාව නොබැ‍‍‍‍‍‍‍ඳේ

ලියල මගෙ අතට දෙනව..

මං හිනා වෙනව ඉතිං උඩ පැන පැන එයාගෙ උත්තරවලට

අද තිස්ස මාමත් වැඩක.

ඉතිං බලාපොරොත්තුවෙන් ආව තරම් අවධානයක් අම්මගෙන් නොලැබෙනකොට ආරංචිය කියන්ඩ මගෙ හිතේ තිබුණ නොයිවසිල්ල දෙගුණ තෙගුණ වුණා.

වටයක් දෙකක් අම්ම වටේ කැරකුණා

අම්මෙ..

මං මෙච්චර වැදගත් ආරංචියක් කියන්ඩ පුල පුලා බලං ඉඳිද්දි අම්ම ඇස් කොණකිං මං දිහා බලල ආයෙ මං ආව කියල වගක්වත් නැතුව ලකුණු කියවන එක ගැන නං මගෙ කිසිම කැමැත්තක් තිබුණෙ නෑ…

මං සංගීත කාමරේ එහාට ඇවිද්ද මෙහාට ඇවිද්ද

තම්මැට්ටං දවුල්වලට ටොක්ක ගානෙ ඇන්න.

ඊට පස්සෙ කබඩ් එක ඇරිය. බෑන්ඩ් එකේ මෙලෝඩිකා, රෙකෝඩර් නලා එහෙම තියෙන්නෙ ඒකෙනෙ.

රෙකෝඩර් නලාවක් අරන් පොප් පොප් ගගා හිටිය තව ටිකක් වෙලා.

ඒක එපා වුනාම සංගීත කාමරේ ජනෙල්වලට හයි කරපු කිරිබත් කෑලි වගේ කම්බි ග්‍රිල්වල එල්ලිලා ඉස්කෝලෙ ඇරිල හොස්ටල් යන අක්කල එක්ක කොමල පපා හිටිය.

චූටි පුතා යමු!!

ඒකෙන් මේකෙන් වෙලාව ගියා. අම්මයි තිස්ස මාමයි වැඩේ ඉවර කරල යන්ඩත් ලෑස්ති වෙලා.

ඔෆිස් එකට ගිහින් අම්ම අස්සං කරල එනකල් මං හිටිය බෑග් එකත් කරේ එල්ලාන අරලිය ගහ යට වැලි ගොඩට පයිං ඇන ඇන.

අම්මෙමේ පාර අපේ කොන්සට් එකේ ෆැන්සි ‍‍ඩ්‍රෙස් පැරෙඩ් එකක් වගේ අයිටම් එකක් තියෙනව.

මං ඉන්නෙ ගායිකාවකට.. මනුකුලරත්න ටීච කිව්ව ලස්සන මගුල් ගෙදරකට අඳිනවගේ ගවුමක් හොයාගන්න කියල.. මං හෙට අර ලොකුමාමගෙ මගුල්ගෙදරට අම්ම මට මහල දීපු ගවුම අරන් යනව හොඳද ටීචට පෙන්නන්න..

අම්ම ඔෆිස් එකෙන් එළියට බැස්ස ගමන් බස බස ගෑවිල්ලෙ මං කියාගෙන කියාගෙන ගියේ මොකද්ද කියල අම්මට තේරෙන්න ටිකක් වෙලා ගියා.

ඒක අරන් යන්න එපා චූටි පුතා ඉස්කෝලෙට.. කොන්සට් එකට අඳින්ඩ ඒක හොඳ වැඩියිනෙ.

ඒකට එච්චර ලස්සන එකක් ඕනෙ නෑනෙ පුතේ.. අපි ඔයාගෙ නේවි කොලර් එක තියෙන ගවුම අඳිමු නේද?

ඕක නෙ අම්ම එක්ක බැරි.. මං ඒ ගවුම ඉස්කෝලෙට අරං ගිහිං මනුකුලරත්න ටීචට පෙන්නන්ඩත් කලිං පන්තියෙ ගෑනු ළමයින්ට පෙන්නල එයාල ඇස්පිය හෙලන්නෙ නැතුව මාරුවෙන් මාරුවට මං දිහාවයි ගවුම දිහාවයි බලන විදිය හිතේ මවාගෙන ඉන්නකොට අම්ම කියනව මෙන්න නේවි කොලර් එක තියෙන ගවුම අරන් යන්ඩලු!!

අනේ අම්මෙ.. ඒක හරි නෑනෙ.. අනික ටීච කිව්වෙ ඒ වගෙ එකක් නෙවෙයි. ලස්සන රැලි තියෙන අර වගේ එකක් ගේන්ඩ කියල. මං කිව්වත් එක්ක ටීචට මගෙ ලඟ එකක් තියෙනව කියල.හෙට මං ගෙනියන්නං කො ඒක පෙන්නන්ඩ.. හාද‍?

මං ඇහුවෙ අදහස ගඟට අතාරින්ඩ හිතාගෙන ඉවුරෙ ඉඳන්

හ්ම් බලමුකො!!

අම්ම සෑහෙන වෙලාවකට පස්සෙ කිව්ව

ඒ වචන දෙකෙන් දැල්වුණ බලාපොරොත්තුවේ එළිය කජු ලෙල්ලක් වගේ ඇද වෙලා තිබුණ මගේ මූණට හිනාවක් ගෙනාව

බේබි රෝස පාට ඒ ගවුම මහල තිබුණෙ වීදුරු වගේ ඔගන්දි රෙදිවලින්. පපුව හරියෙ රෝසයි නිලුයි බේබි රිබන්වලින් පැදුරක් වගේ වියල..

ඒක දෙපැත්තෙ ඕගන්දි රැලි මැද්දෙ දිලිසෙන ටිෂූ රෙදිවලින් අම්මම හදාපු රෝස නිල් කහ සුදු රෝසමල් පොහොට්ටු අල්ලල. මල් වැල් දෙකක්!!

හරියට මගෙ ගවුමට ඇත්තම රෝස මල් අල්ලල වගේමයි පේන්නෙ.

සාය කෑල්ලට ඕගන්දි රැලි දාල.. ඒ රැලි අස්සෙත් අතරින් පතර පුංචි රෝස පොහොට්ටු අල්ලල..

අම්මෝ!!

මං ඔය ගවුමට කොච්චර නං ආස කලාද කියනව නං මහද්දි අම්ම ලඟින් හෙල්ලුනේවත් නෑ…

එක බින්දුවක් ඒ ගවුම මහන එක දකින්නෙ නැතුව මිස් වුණොත් වැඩක් නෑ කියලයි මට හිතුණෙ..

ඒ තරම්ම ලස්සනයි ඒක.. අම්ම මුතූගෙ ගවුමෙ තිබුණ අත නැතුව බෝරිච්චි අතක් දාපු එක ගැන නං මගෙ වැඩි කැමැත්තක් තිබුණෙ නෑ තමයි..

ඒත් ඒ ගවුම මට පුදුම ලස්සනකට පෙනුණෙ මහල ඉවර වුණාම..ලොකු මාමගෙ මගුල් ගෙදර දවසෙ අපි කට්ටිය එකම විදියෙ ගවුම් ඇඳගෙන උඩ පැන පැන හිටිය විදියත් මතක් වුණා ඒ අස්සෙ…

පුංචි අම්ම කොහෙන්දෝ බලන් ඇවිල්ල මුතූ නංගිට මහපු ඒ විදියෙ ගවුමක් අරන් ආව අම්ම ඒ විදියට මටත් එකක් ඕනෙ අඩුම කුඩුම හොයාගන්ඩ සෑහෙන්ඩ මහන්සි වෙන්ඩ වුණා. ඒ කාලෙ කොළඹ ෂොපිං යන්ඩ අපි දන්නෙත් නෑ..අනික ඒ කාලෙ එහෙම මහපු ඇඳුම් කඩෙන් ගන්න පුරුද්දක් තිබුණෙත් නෑ නෙ මිනිස්සුන්ට.

අපි දෙන්න කුරුණෑගල ගිහින් හතර වටේම කරක් ගහල තමයි ඒකට රෙදි, රිබන්, එහෙම අරන් ආවෙ…

ඕක ඉතිං අඳින්ඩ දෙන්නෙ මගුල් ගෙදරක් ආවාම විතරනෙ.. නිකං සාමාන්‍ය නෑදෑ ගමනක් යද්දි අඳින්ඩ බෑ නෙ

ඉතිං එහෙම දවසක ඇඳල ගෙදර ආවාම ඉතිං ඕක ගලවන්ඩ හිතෙන්නෙ නෑ.. ඉතිං මං ඉන්නව එකෙල මෙකෙල වෙවී, හැම කාමරේකම තියෙන කණ්නාඩි ගානෙ සක බඹරෙ වගෙ කැරකි කැරකි හැඩ බල බල.

චූටි පුතා, ඔය ගවුම ගලවල තියන්ඩ. ඔයා ඕකෙ මොනව හරි ගාල ආයෙ අඳින්ඩ බැරි වෙන්ඩ වැඩේ කරගන්නව දැන්..

මගෙ සලු පාලිය ඉවසා දරාගන්ඩ බැරි තැනට ආවාම අම්ම කෑ ගහනව.

මං ඉතිං බොහොම අකමැත්තෙං තමා ඒක ගලවන්නෙ

අම්ම ඒක පරිස්සමෙන් හෝදල හොඳට වේලල එහෙම තමා අරන් තියන්නෙ. හරියට ආච්චි අම්ම හැන්දෑවට කඩන මල් වට්ටිය වගේ තමා..

ඉතිං ඒක සුවඳ ගහ ගහ ඇඳුම් අල්මාරියෙ අපිට අත පොවන්ඩ තහනං පැත්තෙ එල්ලීගෙන ආඩම්බරෙන් ඉන්නව

කොහෙ හරි යන්ඩ අල්මාරිය ඇරියාම මං ඉතිං අම්මට කරදර කරල අල්මාරියෙ අනික් පැත්ත අරවගෙන ගවුමෙ ටිෂූ රෝසමල්, රිබන් වියමන එහෙම පොඩ්ඩක් අතගාල බලනව.

දෝනියැන්දගෙ මේ විකාර සමයං දන්න හන්ද ඉතිං අම්මත් ඔන්න ඔහෙ පොඩ්ඩක් බලාපු දෙන් කියල ඉඩ දෙනව.

එදත් ඉස්කෝලෙ ඉඳන් ගවුමෙ සිහියෙන් ආවට ඒක අමතක වුණා ටිකකින්. ගෙදර ඇවිල්ල ගෙදර වැඩ ටික උඩින් පල්ලෙන් ගහල දාල බයිසිකල් පැදල, නටල ඉවර වෙනකොට ආයෙ මතක් වුණා මට ගවුම් කතාව.

ඒ පාර ගෙදර වැඩ ඉවර කරනකල් මං අම්ම පස්සෙං වැටුණ මං. අහරෙං මෙහෙං ඔය එක් එක දේවල් ෆ්‍රිජ් එකට දාන්ඩ, හෝදන්ඩ එහෙම උදව් වුණා..

ඉස්කෝලෙ සුදු ගවුම්, මල්ලිගෙ ඇඳුං මැදල එහෙන ඉවර වෙනකල් මං හිටිය ඉඳගෙන නිදි කිර කිරා..

අම්මෙ.. ගවුම…. ඉස්තිරික්කෙ ගලවල අම්ම යන්ඩ හැරෙද්දි මං ආයෙත් ඇහුව.

අම්ම මං දිහා බලල අල්මාරිය ඇරල පරිස්සමෙන් ගවුම එළියට ගත්ත.

මං මේක අරන් ඇවිල්ල ටීචට පෙන්නන්නං පුතේ.

අනේ අම්මෙ.. ඉතිං මං අරං යන්නංකො ඒක.. අම්ම එන්න ඕනෙද ඒක අරන්??

නෑ පුතේ…. මේක ඔයා ගෙනියන්ඩ එපා. ඔයා ඕක පන්තියට අරන් ගියාම ළමයි හැමෝම දකිනව.

පුතා දන්නවනෙ අපිත් මේ ගවුම මැහුවෙ අමාරුවෙන්නෙ. ඉස්කෝලෙ ඉන්න ගොඩක් ළමයිංගෙ අම්මලට සල්ලි නෑනෙ පුතේ එහෙම දේවල් අරන් දෙන්න. එහෙම වුනාම එයාලට දුක හිතෙනවනෙ පුතා ඕක ගිහින් පෙන්නුවාම.

ගවුම අඳින දවසට මිසක් කලින් ගිහින් ඕක පන්තියෙ දිගාරින්ඩ එපා. ඒක හරි නෑ…

අම්ම මට කිව්වම මට ආයෙත් ගවුම ඉල්ලන්න බැරි වුණා.

ඇත්ත, අරුමෝසම් දේවල් අපි ලඟ තියෙනව කියන්නෙ ඒ කාලෙ පුංචි කමට අපිට හරි ලොකු දෙයක් නෙ.

ඉතිං ප්ලාස්ටික් බටේ ඇතුළෙ දිලිසෙන ගෝල්ඩ් ඩස්ට් දාපු උල් මාරුකරන පැන්සලක්, සුවඳ බැලුවාම කන්ඩ හිතෙන මකනයක් ලැබුණාම දිව්‍ය ලෝකෙම අපි අතේ වගේ කියල තමයි හිතෙන්නෙ. අපි ශිෂ්‍යත්වෙ ලියන කාලෙ අම්මල මැදපෙරදිග යන්ඩ ගත්ත අලුත. ඩුබායි සවුදි ගිය අම්මල එවපු නානාප්‍රකාර බඩු මුට්ටු ඉස්කෝලෙට අරන් ඇවිත් පෙන්නනල අනිත් ළමයින්ව වසඟ කරවන හැටි දැකල තිබුණ හන්ද වෙන්න ඇති මටත් හිතුණ මගෙ ලඟ තියෙන ලස්සන ගවුම අරන් ගිහින් පොඩ්ඩක් පෙන්නුවාම මක් වෙනවද කියල.

ඒත් අම්ම එහෙම කිව්වාම මට එහෙම අරන් යන්න හිතුණ එක ගැන පවා ලැජ්ජ හිතෙන්න ගත්ත. එහෙම කරල අනිත් ළමයින්ගෙ හිත් රිද්දන්න අවුස්සන්න හොඳ නෑ නේද කියන එක අම්ම කියන්න ඉස්සෙල්ල මට නොහිතුණ එක ගැන මටම දොස් කියාගත්ත. කොච්චර හොඳ වෙන්ඩ හැදුවත් මාත් නරක ළමයෙක් නේද කියන සිතිවිල්ල දරාගන්න ටිකක් අමාරු වුණ හන්ද ඇස්වල කඳුලු පිරිල තිබුණ නිදාගන්ඩ ගිහින් කොට්ටෙ බදාගෙනත් සෑහෙන වෙලාවක් යනකල්..

ඊට පස්සෙ කොන්සට් එක දා වෙනකල් ගවුම ගැන කතා කළේ නෑ මං. අම්ම ගෙනිහිං ඒක පෙන්නන්න ඇති මනුකුලරත්න ටීචට.

අම්ම ඇවිල්ල කලින් තිබුණ ජන ගී කණ්ඩායමට මං ඇඳගෙන හිටපු රෙද්දයි හැට්ටෙයි ගලවල ඊලඟ එකට ඒ ගවුම අන්දනකොට කාමරේ ඇඳුම් මාරු කරකර හිටිය ළයින්ගෙ විතරක් නෙවෙයි, අම්මලගෙත් ඇස් ලොකු වුණා.

හීනියට ලැජ්ජාවක් ගලාගෙන ආව ආයෙමත් මගෙ හිතට.. එහෙම වෙන්න ඕනෙ නැති වුණත් නොගැලපෙන තැනකට නොගැලපෙන ඇඳමක් ඇන්ද කියල හිතෙන හැඟීමෙන් මිදෙන්න ටිකක් අමාරු වුණා ඉතිං.

ඒක කොහෙන්ද? කවුද මැහුවෙ, කී යක් ගියාද? යනාදී ප්‍රශ්නවලට උත්තර දෙන්ඩ මං ස්ටේජ් එකට ගිහිල්ලත් සෑහෙන වෙලාවක් යනකල් අම්මට සිද්ධ වෙන්ඩ ඇති.

මාත් අම්මට කියනව මට මේ වගෙ එකක් මහල දෙන්ඩ කියල..

තරංගනී ගවුමෙ රෝසමල් අල්ලල බලන ගමන් කිව්ව හැටි මට අදත් මතකයි.

හිරාන් එයාගෙ පුංචි ඕගන් එකෙන් මට මට සංගීතය සපයද්දි මං සින්දුව කියකියා ඉංග්‍රීසි ගායිකාවක් විදියට රඟ පෑව

O dear, what can the matter be?
O dear, what can the matter be?
O dear, what can the matter be?
Johnny’s so long at the fair.

He promised he’d bring me a bunch of blue ribbons.
He promised he’d bring me a bunch of blue ribbons.
He promised he’d bring me a bunch of blue ribbons.
To tie up my bonny’s brown hair.

කොන්සට් එක ඉවර වුණා.

හැමෝම ගවුම ලස්සනයි කිව්ව එක ගැන කොච්චර සතුටු වුණත් මගේ හිත යට මොකද්දෝ අපහසුවක් දැණුන මං ඒක පන්තියට අරන් එන්න හැදුව කියල මතක් වෙන ගානෙ.

ඒත් තමන් සන්තක දේ උලුප්පා පෙන්වීම නරක වැඩක් කියල ඉගෙන ගත්ත පාඩම මට තේරුණා

ඒක එදාට විතරක් නෙවෙයි මුලු ජීවිතේටම වටින බව බොහොම හොඳින් මට තේරුණා.

පින්තූරෙ මෙතනින්

Posted in අම්මයි තාත්තයි මල්ලියි මමයි, මට හිතෙන හැටි, මුතුගල විත්ති | 46 Comments